Majorka to największa z Wysp Balearskich, leżąca w zachodniej części Morza Śródziemnego, u wschodniego wybrzeża Hiszpanii. W Palmie, na południowym wybrzeżu, mieszka większość mieszkańców wyspy i tam właśnie stoi jej gotycka katedra, a pasmo Serra de Tramuntana biegnie wzdłuż północno-zachodniego wybrzeża i wznosi się na najwyższy szczyt wyspy. Na północy wybrzeże rozciąga się w kierunku szerokich zatok Pollença i Alcudia, gdzie znajdziesz piaszczyste plaże i spokojniejsze miasteczka niż w południowych kurortach.
Port w Alcudii
Większość turystów na Majorce ląduje w Palmie i trzyma się południowego wybrzeża. My natomiast pojechaliśmy na północ, do Port d’Alcudia, i zostaliśmy tam przez tydzień.
Już podczas pierwszych kilku wieczorów zachody słońca zapowiadały się niesamowicie: pomarańczowe, żółte i czerwone barwy rozlewały się po całym niebie. Nie miałem tu zbytniego wyboru. Sfotografowałem słońce chowające się za grzbietem wzgórz, z jedną zacumowaną łódką stojącą nieruchomo na spokojnej wodzie, a plażę i miasteczko rozciągające się po prawej stronie kadru.
Ta mała parafia jest częścią miasta Alcudia, którego nazwa pochodzi od arabskiego „Al-Qudya”, co znaczy „wzgórza” – na cześć łagodnie wznoszącego się terenu, na którym zbudowano stare miasto. Ludzie mieszkają tu już od epoki brązu. Ruiny rzymskiego miasta Pollentia znajdują się niedaleko w głąb lądu, między dwiema zatokami. Miasto zostało założone przez konsula Kwintusa Cecyliusza Metellusa w 123 r. p.n.e. i niegdyś było najważniejszym miastem na Balearach. Gotycki kościół św. Anny pochodzi z XIII wieku. Pomiędzy ruinami, starymi murami i kilometrami piasku ta okolica ma do zaoferowania o wiele więcej niż tylko tydzień na plaży.
Zatoka Alcudia
Morze w Alcudii jest niezwykle spokojne. Półwyspy otaczające zatokę łagodzą fale, zanim te dotrą do brzegu, więc większość wieczorów woda jest gładka jak lustro – właśnie dzięki temu nabiera takiego koloru.
Pewnego wieczoru, jak zwykle, spacerowałem po porcie z aparatem, mając nadzieję na ujęcie z portem, zachodem słońca i górami w tle. Właśnie udało mi się uchwycić wszystkie trzy elementy, kiedy moją uwagę przykuła para stojąca przy barierce promenady, próbująca zrobić sobie selfie na tle słońca. To właśnie oni stali się bohaterami zdjęcia. Ta dwójka przy barierce, z masztami mariny i górami rozciągającymi się w tle, mówi o tym miejscu więcej niż pusty kadr w tej samej kompozycji. Podczas późniejszej obróbki zdjęcia zdałem sobie sprawę, że mogłem poprosić ich o adres i wysłać im to zdjęcie. Byłoby to łatwiejsze niż robienie selfie pod słońce.
Katedra w Palmie (La Seu)
Katedra św. Marii w Palmie, znana wszystkim jako La Seu, ma 121 metrów długości, 40 metrów szerokości i 44 metry wysokości. Dla porównania: katedra Notre-Dame w Paryżu ma zaledwie 33 metry wysokości. Zmieścić to wszystko w jednym kadrze, razem z fosą biegnącą wzdłuż południowej strony, nie jest prostym zadaniem. W końcu udało mi się uchwycić cały budynek i wodę w jednej panoramie, a szeroka perspektywa sprawiła, że basen wygiął się w łuk, który wciąż kojarzy mi się z rybą.
Budowę zlecił w 1229 roku król Jakub I z Aragonii, a prace zakończono dopiero w 1601 roku. Większość zachowanej części to gotyk kataloński z elementami zapożyczonymi z architektury północnoeuropejskiej.
Trzysta lat później katedra przeżyła swój drugi akt. W 1901 roku Antoni Gaudí podjął się jej odbudowy i wniósł do budynku wiele swoich pomysłów dekoracyjnych i konstrukcyjnych, w tym przeniesienie chóru. W 1914 roku odszedł po kłótni z wykonawcami, pozostawiając dzieło niedokończone.
Pałac Królewski La Almudaina
Z parku przy porcie w Palmie katedra wygląda zupełnie inaczej. Wystarczy cofnąć się wystarczająco daleko, a po lewej stronie w kadrze pojawi się Pałac Królewski La Almudaina, którego zupełnie nie widać na zdjęciach katedry zrobionych z bliższej odległości.
La Seu ma trzy fasady, a żadna z nich nie miała pełnić tej samej funkcji. Ta od strony wody to Fachada del Mirador – południowa strona i najbardziej imponująca z całej trójki. To właśnie tę ścianę podróżni widzieli jako pierwszą, bo kiedyś na Majorkę można było dotrzeć tylko statkiem. Budowniczowie chcieli, żeby przybywający byli pod wrażeniem już z daleka, dlatego detale są nadal dobrze widoczne z drugiej strony portu. Fachada de l’Almoina jest skierowana na północ i nie ma aż tak wielkiego znaczenia, a trzecia fasada zwraca się w stronę zamku.
Sam pałac powstał jako forteca obronna (alcázar) w XIII wieku i do dziś jest oficjalną rezydencją hiszpańskiej rodziny królewskiej. Pierwsze piętro zachowało styl z tamtych wczesnych stuleci. Drugie dodano w pierwszej połowie XVI wieku i jest urządzone w stylu charakterystycznym dla tamtej epoki.
Pasmo Tramuntana
Pasmo Serra de Tramuntana rozciąga się na długości około 90 kilometrów wzdłuż północno-zachodniej części wyspy, z południowego zachodu na północny wschód, od Andratx do Cap de Formentor na północnym krańcu Majorki, tuż nad Alcudią. Puig Major, o wysokości 1 445 metrów, jest najwyższym szczytem tego pasma i całej wyspy.
W 2011 roku UNESCO wpisało ten łańcuch górski na listę krajobrazów kulturowych, a powodem tej decyzji były raczej osiągnięcia inżynieryjne niż sama sceneria. Strome wapienne zbocza zostały przekształcone w tarasy podtrzymywane przez mury z suchego kamienia, co umożliwiło uprawę oliwek, owoców i warzyw na gruntach, które w innym przypadku nie nadawałyby się do tego. Przez ten obszar przebiega system wodny odziedziczony po islamskim okresie wyspy: qanaty, kanały, rowy i zbiorniki, które gromadzą i transportują wodę po tarasach. Wiele z tych murów ma ponad 800 lat i wciąż spełnia swoją funkcję.
Jedzenie i picie na Majorce
W Alcudii wciąż są lokalne knajpki, co było głównym powodem, dla którego zdecydowaliśmy się zostać na północy. W upalne noce możesz posiedzieć z Hiszpanami i napić się piwa z zamrożonej szklanki. Tak, zamrożonej.
Zanim coś zamówisz, warto poznać lokalne specjały: sobrassada, czyli miękka, suszona kiełbasa, którą smaruje się na chlebie; ensaïmada, czyli ciasto w kształcie spirali, które sprzedają wszędzie w Palmie; oraz pa amb oli, czyli chleb posmarowany pomidorem i oliwą. Nie ma lepszego sposobu na zakończenie dnia niż siedzenie nad morzem z kieliszkiem hiszpańskiego czerwonego wina, gdy słońce zamienia wodę w złoto, a góry za nią ciemnieją.
Kiedy warto odwiedzić Majorkę
Majorka ma suchy klimat śródziemnomorski i długi sezon turystyczny. Lipiec i sierpień to najgorętsze i najbardziej zatłoczone miesiące – kurorty są pełne, a na południowym wybrzeżu panuje największy zgiełk. Maj, czerwiec, wrzesień i początek października to lepsze miesiące: morze jest wystarczająco ciepłe, by pływać, światło jest czystsze, a na plażach wokół Alcudii nie ma jeszcze zbyt wielu ludzi.
Zima jest łagodna i bardzo spokojna. Dni są krótkie, wiele obiektów wypoczynkowych zamyka się, a pasmo Tramuntana przynosi pogodę, jakiej latem nigdy nie ma. Jeśli chodzi o fotografowanie, port w Alcudii warto uchwycić wieczorem, a katedrę w Palmie najlepiej sfotografować wcześnie rano, zanim park przy porcie zapełni się ludźmi.
Poruszanie się po Majorce
Na Majorce warto mieć auto. W samej Palmie można spokojnie poruszać się pieszo, a katedra, Almudaina i stare miasto leżą blisko siebie. Wszystko inne jest dość rozrzucone. Port d’Alcudia znajduje się mniej więcej godzinę jazdy samochodem na północ od Palmy, a wybrzeże Tramuntany to osobna trasa, którą warto przejechać.
Lotnisko w Palmie obsługuje większość przylotów i znajduje się tuż za miastem. Autobusy łączą Palmę z większymi kurortami, a linia kolejowa biegnie w głąb lądu, ale na północne wybrzeże i do górskich wiosek znacznie łatwiej jest dostać się własnym samochodem. Promy łączą wyspę z lądem stałym oraz z klifami i zatoczkami sąsiedniej wyspy, co sprawia, że wycieczka na dwie wyspy jest prosta.
Często zadawane pytania
Z czego najbardziej znana jest Majorka?
Majorka jest znana przede wszystkim jako największa z Wysp Balearskich, z gotyckiej katedry La Seu w Palmie oraz ze swoich plaż. W głębi lądu znajduje się Serra de Tramuntana – wpisany na listę UNESCO krajobraz kulturowy z tarasami z suchego kamienia i górskimi wioskami, a na północy leżą spokojniejsze zatoki Pollença i Alcudia.
Kiedy najlepiej wybrać się na Majorkę?
Maj, czerwiec, wrzesień i początek października to okresy, w których najlepiej połączy się ciepłe morze, jasne światło i umiarkowany napływ turystów. W lipcu i sierpniu w kurortach jest gorąco i tłoczno. Zima jest łagodna i spokojna, a dni są krótkie, choć wiele sezonowych firm zamyka działalność, a w górach pogoda bywa naprawdę kapryśna.
Ile dni warto spędzić na Majorce?
Trzy do czterech dni wystarczy, żeby spokojnie zwiedzić Palmę, katedrę i jeden odcinek wybrzeża. Tydzień pozwoli ci zatrzymać się na północy, w okolicach Alcudii, dodać do tego rzymskie ruiny w Pollentii, przejechać się po górach Tramuntana i wciąż mieć czas na plażowanie. Tydzień w Port d’Alcudii wystarczył, żeby porządnie zwiedzić zatokę i jeszcze zobaczyć resztę wyspy.
Czy północ Majorki jest lepsza od południa?
Każda z tych części oferuje coś innego. Na południu, w okolicach Palmy, znajdziesz katedrę, życie nocne i najbardziej ruchliwe kurorty. Północ, w okolicach Alcudii, jest spokojniejsza – znajdziesz tam spokojne wody osłonięte półwyspami, lokalne bary, rzymskie ruiny i długie, piaszczyste plaże. Jeśli chcesz spędzić wakacje w spokojniejszym tempie, podziwiając zachody słońca nad zatoką, północ to lepsza baza wypadowa.
Ile lat ma katedra w Palmie?
Budowę zlecił w 1229 roku król Jakub I z Aragonii, a ukończono ją w 1601 roku. Ma 121 metrów długości, 40 metrów szerokości i 44 metry wysokości. Od 1901 roku Antoni Gaudí kierował jej przebudową, wprowadzając wiele własnych pomysłów, ale w 1914 roku zrezygnował z tej funkcji po sporze z wykonawcami.
Czy na Majorce przyda ci się samochód?
W większości przypadków tak. Po samej Palmie można poruszać się na piechotę, a autobusy dojeżdżają do większych kurortów, ale na północne wybrzeże, do wiosek w paśmie Tramuntana i do mniejszych zatoczek znacznie łatwiej jest dostać się samochodem. Port d’Alcudia leży około godziny jazdy samochodem od Palmy.
Czym jest Serra de Tramuntana?
To pasmo górskie wzdłuż północno-zachodniego wybrzeża Majorki, rozciągające się na długości około 90 kilometrów od Andratx do Cap de Formentor, a jego najwyższym szczytem jest Puig Major o wysokości 1445 metrów. W 2011 roku UNESCO wpisało ten obszar na listę światowego dziedzictwa ze względu na tarasy z suchego kamienia oraz system wodny z czasów islamu, składający się z qanatów, kanałów i zbiorników retencyjnych.
Czy na Majorce są rzymskie ruiny?
Tak. Pollentia, położona nieco w głębi lądu od Port d’Alcudia, została założona w 123 r. p.n.e. przez konsula Kwintusa Cecylia Metellusa i była najważniejszym rzymskim miastem na Balearach. Na terenie wykopalisk znajduje się teatr, forum i dzielnica mieszkalna, a znaleziska można obejrzeć w muzeum na starym mieście w Alcudii.
