Boston

Boston to stolica stanu Massachusetts i największe miasto Nowej Anglii, położone w naturalnym porcie u ujścia rzeki Charles. Historyczne centrum (Faneuil Hall, Custom House, Old North Church, Old State House) mieści się w niewielkim promieniu, który można pokonać pieszo, a po drugiej stronie rzeki, w Cambridge, znajdują się Harvard i MIT. Charlestown Navy Yard, dzielnica Seaport i Fenway rozszerzają fotograficzny obszar w trzech różnych kierunkach.

Przyjazd do Bostonu

Pierwszy raz wylądowaliśmy w Bostonie w czerwcu 2022 roku. Daria dostała się na kurs przedsiębiorczości na MIT w ramach programu The Lisbon MBA. Kurs miał się pierwotnie odbyć w 2021 roku, ale został przełożony z powodu pandemii, a uczelnia ostatecznie zaproponowała stacjonarne zajęcia nadrabiające w ciągu dwóch kolejnych lat. Wybraliśmy drugą opcję. Kiedy ona była na zajęciach po stronie rzeki w Cambridge, ja miałem do dyspozycji wolny pokój w hotelu i cały tydzień na zwiedzanie miasta.

Ta podróż wyznaczyła schemat, według którego od tamtej pory fotografuję Boston. Harmonogram Darii sprawiał, że rano byliśmy w Cambridge, a późnym popołudniem zazwyczaj wracałem do centrum Bostonu pieszo albo linią Red Line. Te dwie części miasta bardzo się od siebie różnią, a rzeka między nimi sama w sobie jest elementem zdjęcia.

Stary Ratusz

Pierwszego dnia zrobiliśmy najprostszą rzecz, jaka tylko mogła nas przyjść do głowy: wybraliśmy się przypadkowymi uliczkami i pozwoliliśmy sobie na zgubienie się. Skręciliśmy za róg i natknęliśmy się na Stary Ratusz.

To jeden z pierwszych przykładów stylu Napoleona III w Stanach Zjednoczonych, a architektura opiera się na symetrii. Tak właśnie to sfotografowałem. Dokładnie pośrodku, najszerszym obiektywem, jaki miałem, z kolumnami prowadzącymi do amerykańskiej flagi na dachu. Późnopopołudniowe światło wyciągnęło fasadę z cienia na tyle długo, że mogłem pracować bez statywu, a ponieważ zbliżał się zachód słońca, ruch pieszy zmniejszył się na tyle, że mogłem uzyskać czyste ujęcie.

Dock Square i Faneuil Hall

Już wcześniej tego dnia uznałem Dock Square za świetną bazę wypadową i postanowiłem wrócić tu o zmierzchu, kiedy światła miasta zaczynają zastępować niebo. Spodziewałem się tłumów. Tymczasem plac był prawie pusty. Podejrzewam, że mecz Celticsów sprawił, że większość mieszkańców Bostonu schroniła się w domach.

W centrum stoi pomnik Samuela Adamsa, a za nim widać Faneuil Hall. Budynek ten został pierwotnie zbudowany w 1740 roku, a po pożarze odbudowany w 1761 roku. Skomponowałem kadr tak, aby Adams i Faneuil Hall kierowały wzrok w stronę bostońskiej wieży zegarowej – trzy warstwy historii miasta w jednym ujęciu. Po prawej stronie kadru znajduje się Samuel Adams Tap Room, co jest swego rodzaju żartem: ojciec założyciel był właścicielem browaru, ale współczesna marka piwa nie ma z nim żadnego bezpośredniego związku.

Wieża Custom House

Budynek Urzędu Celnego pochodzi z 1849 roku, a wieża zegarowa została dobudowana w 1915 roku. Wieża ma około 150 metrów wysokości, co wydaje się normalne, dopóki nie przypomnisz sobie, że w tamtych czasach w Bostonie obowiązywał limit wysokości wynoszący 38 metrów. Urząd Celny był własnością federalną, więc lokalne przepisy go nie dotyczyły, a wieża przez dziesięciolecia pozostawała najwyższą budowlą w mieście.

Chciałem uzyskać kadr, w którym tarcza zegara byłaby centralnym elementem, a nie tylko detalem w rogu. Odpowiedź znalazłem w Google Maps: ośmiopiętrowy parking kilka przecznic dalej. Wystarczy wjechać windą na górę, przejść na stronę od strony dzielnicy finansowej, a Custom House idealnie wpisuje się w resztę panoramy miasta w tle. Wiatr na otwartym najwyższym piętrze był na tyle silny, że statyw nie wchodził w grę, więc oparłem aparat o wewnętrzną ścianę i próbowałem różne ustawienia, aż udało mi się uzyskać ostry kadr nocą.

Zatoka Bostońska

Od czasu tej pierwszej wycieczki na MIT wracałem do Bostonu wiele razy, a nabrzeże wciąż jest tą częścią miasta, która najbardziej pobudza moją wyobraźnię. W końcu to miasto zbudowane przez morze. Podczas jednej z późniejszych wizyt, w deszczowy zimowy dzień, wybrałem się na Fan Pier specjalnie po to, żeby sfotografować panoramę miasta.

Z tego molo można ogarnąć wzrokiem cały łuk miasta: wieżę Prudential Tower, most Zakim Bridge, iglicę kościoła Old North Church i wyspy portowe w oddali. W kadrze umieściłem metalowe rzeźby statków na pierwszym planie, co było wyraźnym nawiązaniem do morskich korzeni miasta. Deszczowe niebo lepiej wpisało się w kompozycję niż zrobiłoby to bezchmurne. Płaska, niebieska wersja tego widoku zawsze wygląda jak pocztówka; ta nastrojowa wersja przypomina prawdziwy, pracujący port.

Nie dało się też stać na Fan Pier bez myślenia o grudniu 1773 roku, kiedy to koloniści przebrani za rdzennych Amerykanów weszli na pokłady statków w tym porcie i wyrzucili za burtę ponad trzysta skrzyń herbaty należącej do Kompanii Wschodnioindyjskiej. Według lokalnych podań woda pachniała herbatą przez wiele tygodni.

Panorama Bostonu i nabrzeże widziane z Fan Pier, z rzeźbami statków upamiętniającymi morskie dziedzictwo miasta

Dzielnica Seaport

Fan Pier i okolice przez dwa stulecia stanowiły tętniące życiem przemysłowe nabrzeże. Magazyny, pomosty rybackie, fabryki lin. Pod koniec XX wieku większość tych obiektów popadła w ruinę, a w latach 90. i 2000. cały ten obszar został odbudowany niemal od podstaw jako dzielnica Seaport.

To właśnie dzięki tej przebudowie dziś w ogóle można podziwiać panoramę miasta z Fan Pier. Samo molo jest teraz przestrzenią publiczną, wzdłuż której stoją nowe wieżowce, restauracje i Instytut Sztuki Współczesnej. Dla fotografa to niezwykły temat do studiowania: stare przemysłowe nabrzeże przekształcone w czystą, nowoczesną dzielnicę w ciągu mniej więcej trzydziestu lat, a po drugiej stronie kanału większość historycznej panoramy miasta pozostała nienaruszona.

USS Constitution w porcie w Bostonie

USS Constitution cumuje po drugiej stronie wewnętrznego portu w stoczni Charlestown Navy Yard. Zwodowany w 1797 roku, jest jednym z najstarszych czynnych okrętów wojennych na świecie. To ciężka fregata z drewnianym kadłubem i trzema masztami, zbudowana pierwotnie w celu ochrony amerykańskich statków handlowych przed piratami i obcymi flotami, a później zasłynęła dzięki swojej roli w wojnie z 1812 roku. Przydomek „Old Ironsides” (Stary Żelazny Bok) powstał właśnie podczas tych bitew, po tym jak brytyjskie kule armatnie nie zdołały przebić jego dębowego kadłuba.

Nie jest to statyczny eksponat muzealny. Okręt pozostaje w rejestrze Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i jest otwarty dla zwiedzających, którzy chcą pospacerować po jego pokładach. Kadr, do którego ciągle wracam, to kontrast między drewnianym olinowaniem a nowoczesną panoramą Bostonu w tle – dwie linie czasu ujęte w jednym kadrze. Informacje o budowie statku i bitwach z wojny z 1812 roku, dzięki którym zyskał przydomek Old Ironsides, znajdziesz w specjalnym muzeum obok stoczni marynarki wojennej.

Wielka Kopuła i kampus MIT

Część w Cambridge zaczyna się od MIT. Wielka Kopuła to oczywisty centralny punkt kampusu, zaprojektowana tak, by robić wrażenie, i wciąż spełnia swoją rolę ponad sto lat po ukończeniu. Z Killian Court kopuła wznosi się na około 150 stóp nad czytelnią Barker Reading Room. Instytut zlecił jej budowę w 1916 roku, by uczcić przeniesienie się z dzielnicy Back Bay w Bostonie do Cambridge, a jej wysokość celowo ustalono tak, by przewyższała zarówno Kapitol Stanów Zjednoczonych, jak i katedrę św. Pawła.

Celowo sfotografowałem ją późnym popołudniem. Wczesnym rankiem wapień ma chłodniejszy blask, ale w mglistym świetle tuż przed zachodem słońca neoklasyczne detale są wyraźniejsze, a otaczająca zieleń Killian Court nabiera ciepłego odcienia. W środku, w rotundzie pod kopułą, znajduje się okulus o średnicy 8 metrów, który wpada naturalnym światłem do czytelni – ma prawie taką samą średnicę jak okulus w Panteonie w Rzymie. Z zewnątrz kopuła działa jak wizualna kotwica kampusu; z wewnątrz jest pojedynczą kolumną światła.

Wielka Kopuła to oczywisty motyw, ale otaczający ją kampus stanowi połowę zdjęcia. Killian Court otwiera się w stronę rzeki Charles, a trawnik jest na tyle rozległy, że w zwykłe popołudnie można tu spotkać studentów z książkami, frisbee i od czasu do czasu organizujące piknik. MIT przeniósł się do Cambridge w 1916 roku właśnie dlatego, że lokalizacja w Back Bay nie dawała możliwości rozwoju; nowy kampus zaprojektowano z myślą o długich perspektywach i otwartych terenach zielonych, a ten zamysł widać tu do dziś.

Aby uzyskać szerszą panoramę Bostonu z MIT, esplanada nad rzeką Charles tuż na północ od kampusu zapewnia czystą linię widzenia przez wodę na panoramę Back Bay. W pogodne popołudnie w rzece odbijają się wieżowce Prudential Tower i John Hancock, a na pierwszym planie widać żaglówki z MIT Sailing Pavilion.

Harvard

Harvard to tylko krótka przejażdżka na północ linią Red Line albo długi spacer wzdłuż rzeki. W tym samym tygodniu zrobiliśmy jedno i drugie. Założony w 1636 roku, jest to najstarsza uczelnia wyższa w Stanach Zjednoczonych, pierwotnie utworzona przez kolonialny parlament Massachusetts, by zapobiec temu, co nazywali „analfabetycznym duchowieństwem”, a w 1639 roku przemianowana na cześć Johna Harvarda – angielskiego duchownego, którego dar w postaci około 400 książek stał się zalążkiem biblioteki.

Kampus zbudowany jest z czerwonej cegły, co nadaje ton wszystkim zdjęciom, które tam robisz. Byliśmy tam w połowie czerwca, co wydawało się być okresem poza sezonem; trwały międzynarodowe szkoły letnie, ale ogólna liczba studentów była niewielka. Te dwa uniwersytety są na tyle blisko siebie w Cambridge, że rywalizacja między nimi to stały motyw w mieście, a spacer po obu kampusach w ciągu jednego dnia wyraźnie ujawnił kontrast. MIT sprawia wrażenie przyszłościowego i zbudowanego wokół pojedynczej kopuły; Harvard wygląda na starszy i zbudowany wokół dziedzińca.

Fasada biblioteki to ujęcie, po które tu wróciłem. Gdy słońce zachodziło nad frontem budynku, jego ogromne banery zawieszone między kolumnami wyraźnie odcinały się na tle wciąż jasnego nieba. Sama kompozycja była prosta; problemem było uzyskanie czystego kadru.

Ciągły przepływ studentów i gości po schodach uniemożliwiał uzyskanie czystego ujęcia bezpośrednio w aparacie. Próbowałem z tej pozycji tak długo, jak tylko mogłem, a potem pogodziłem się z kompromisem i resztę poprawiłem w postprodukcji. Usunięcie przechodzących ludzi zajęło mi ponad godzinę, ale alternatywą byłoby zrezygnowanie z tego ujęcia. To jeden z nielicznych przypadków, kiedy w podpisie do zdjęcia szczerze przyznałem się do pracy w postprodukcji; na tak ruchliwym kampusie kadr „bez ludzi” to efekt Photoshopa, a nie cierpliwości.

Fenway Park

Fenway Park został otwarty w 1912 roku w pobliżu Kenmore Square i od tamtej pory jest domem dla drużyny Red Sox. W 2012 roku wpisano go do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych ze względu na jego znaczenie historyczne. Jak na standardy ligi MLB, stadion pozostaje niewielki, bo ciasna okolica nie pozostawia miejsca na rozbudowę. Oficjalna pojemność wynosi około 40 000 miejsc.

W pierwszym tygodniu na MIT udało nam się złapać mecz Red Sox przeciwko St. Louis Cardinals. O to właśnie chodzi w wielkości tego stadionu: z każdego miejsca czujesz się blisko boiska, a energia tłumu napędza grę od pierwszego rzutu. Nawet jeśli nie kibicujesz żadnej z drużyn, siedzenie na stadionie z 1912 roku w takim zgiełku sprawia, że podczas tygodniowej wycieczki czujesz się prawie jak miejscowy.

Kiedy warto odwiedzić Boston

Od późnej wiosny do wczesnej jesieni to najlepszy okres na robienie zdjęć w Bostonie. Czerwiec oferuje długie dni, łagodne temperatury i wyraźnie spokojniejsze kampusy po obu stronach rzeki. We wrześniu i październiku pojawiają się jesienne kolory Nowej Anglii, z których region ten słynie, a feeria barw rozciąga się na północ aż do Gór Białych, jeśli zaplanujesz sobie wycieczkę samochodową w te strony.

Zima jest trudniejsza, ale ma swoje zalety. Deszczowy dzień, w którym robiłem zdjęcia z Fan Pier, dał bardziej nastrojową panoramę miasta niż jakakolwiek wersja z błękitnym niebem, a port wygląda bardziej autentycznie pod warstwą chmur. Od grudnia do lutego dni są krótkie, a wiatr znad portu jest ostry, ale czysty, mroźny dzień po śniegu może nadać dzielnicy finansowej czysty wygląd, jakiego nie ma przez resztę roku. Lipiec i sierpień są gorące i wilgotne, a w weekendy miasto pustoszeje, bo wszyscy wyjeżdżają na Cape.

Aby zrobić pełną fotograficzną pętlę, wystarczy trzy do czterech dni na historyczne centrum, port i Cambridge. Piąty dzień to Fenway, stocznia Charlestown Navy Yard albo przejażdżka wzdłuż wybrzeża do Salem i Cape Ann.

Często zadawane pytania