Islandia

Indeks

Islandia to wyspa wulkaniczna na Północnym Atlantyku, tuż na południe od koła podbiegunowego. W tym miejscu z dna morza wyłania się Grzbiet Śródatlantycki. Lodowce pokrywają około jednej dziesiątej powierzchni kraju. Obwodnica, czyli droga nr 1, biegnie wokół wyspy na odcinku około 1 320 kilometrów. Mieszka tu mniej niż 400 000 osób, z czego większość w stolicy, Reykjavíku, i jej okolicach.

Vestrahorn na Islandii – zimą nad czarnymi wydmami i złotą trawą
Vestrahorn po zachodzie słońca, widziany z niskiego punktu wśród wydm

Islandia w lutym

Od czasów nastoletnich marzyłem o sfotografowaniu Islandii. W końcu, w lutym 2020 roku, firma Skylum zaprosiła mnie na swój pierwszy Luminar Camp i z planu stało się zarezerwowane loty.

Trasę widać w danych EXIF. 8 lutego w południe byliśmy przy wodospadzie Skógafoss. Dwa dni później byliśmy na południowym wschodzie – po obiedzie przy zamarzniętej lagunie lodowcowej, a po zachodzie słońca na Vestrahorn. 11 lutego weszliśmy do jaskini lodowej pod Vatnajökull, a potem pojechaliśmy na zachód do Seljalandsfoss, żeby złapać ostatnie światło. W końcu, 12 lutego, zakończyliśmy wyprawę w Reykjavíku.

Kilka tygodni później pierwsze lockdowny zamknęły Europę. Tak więc ten tydzień stał się ostatnią tego typu wyprawą na długi czas. Każde zdjęcie w tym przewodniku pochodzi właśnie z tego tygodnia.

Seljalandsfoss

Wodospad Seljalandsfoss spada z wysokości około 60 metrów ze starego klifu nadmorskiego, tuż przy trasie nr 1 na południowym wybrzeżu. W lutym dni są krótkie, a ten zachód słońca był ostatnim podczas naszej wycieczki poza Reykjavík.

Ustawiłem się nisko i szeroko obok basenu u podnóża wodospadu. Wodospad widać po lewej, a słońce wisi nad horyzontem. Dwie małe postacie szły po zaśnieżonej ścieżce w środku kadru. To właśnie one pokazują, jak wielki jest ten wodospad. Bez nich ten zimowy zachód słońca przy Seljalandsfoss wyglądałby na o wiele mniejszą scenę.

Wodospad Seljalandsfoss na Islandii o zachodzie słońca zimą
Zimowy zachód słońca przy Seljalandsfoss, z dwiema postaciami dla porównania skali

Za zasłoną wody biegnie ścieżka. Latem spacer jest łatwy. Zimą jednak skały pokrywają się lodem, a rozpryskująca się woda zamarza na każdym kroku. Dlatego weź raki albo po prostu podziwiaj wodospad z przodu.

Skógafoss

Około 30 kilometrów na wschód od Seljalandsfoss wodospad Skógafoss spada z wysokości 60 metrów, tworząc zasłonę o szerokości 25 metrów. Klif za nim wyznacza dawną linię brzegową. Dzisiaj morze leży jakieś pięć kilometrów stąd.

Dotarliśmy tam pierwszego dnia, w południe. Co niezwykłe jak na luty, na zboczach zamiast śniegu widać było brązową trawę. W słoneczny dzień rozpryskująca się woda tworzy tęczę nad kotliną. Tego dnia jednak chmury nieustannie się przemieszczały, a mgła wisiała nisko.

Przyjrzyj się uważnie wodospadowi Skógafoss z koryta rzeki, a u jego podnóża dostrzeżesz postać w czerwonej kurtce. W rzeczywistości ta kropka to skala. Fani serii „Marvel” też mogą rozpoznać ten widok, bo kręcono tu film „Thor: Mroczny świat”.

Wodospad Skógafoss na Islandii, a u jego podnóża stoi postać w czerwonej kurtce
Południe przy wodospadzie Skógafoss: czerwona kropka u podnóża to człowiek

Vík w Mýrdal

Vík í Mýrdal to najbardziej na południe wysunięta wioska na Islandii, położona około 180 kilometrów od Reykjavíku. Nie ma tu portu, co jest dość nietypowe jak na islandzką wioskę nadmorską. Mimo to miejsce to rozwinęło się z punktu spotkań, gdzie rolnicy wymieniali się towarami, w główny punkt na południowym wybrzeżu.

Najlepszy widok rozciąga się ze wzgórza nad wioską. Stamtąd na pierwszym planie widać kościół w Vík, górujący nad ośnieżonymi dachami. Latarnie uliczne już się zapaliły, a na śniegu rozciągała się niebieska godzina. Na morzu, w zatoce, wznoszą się morskie skały Reynisdrangar.

Kościół stoi na tym wzgórzu od 1934 roku. Według miejscowych to najbezpieczniejsze miejsce w wiosce, gdyby wybuchła Katla. Wulkan leży pod czapą lodową Mýrdalsjökull, a jego lawiny zalaliby równinę. Latem na pobliskich klifach gniazdują też maskonury.

Kościół w Vík nad zaśnieżoną wioską Vík í Mýrdal o niebieskiej godzinie
Niebieska godzina nad kościołem w Vík, z morskimi skałami Reynisdrangar w zatoce

Vatnajökull

Vatnajökull to największa pokrywa lodowa na Islandii, zajmująca około ośmiu procent powierzchni kraju. Pod względem objętości jest to też największa pokrywa lodowa w Europie. Pod lodem znajdują się aktywne wulkany, a lodowce wypływające z niej zasilają laguny wzdłuż południowego wybrzeża.

10 lutego zatrzymaliśmy się nad czymś, co wyglądało jak zwykłe zamarznięte jezioro. Plan był prosty: szeroki obiektyw, blisko lodu, z pęcherzykami powietrza na pierwszym planie. Jednak po drugiej stronie laguny wznosiła się ściana lodowca w odcieniach cyjanu, jakich nigdy wcześniej nie widziałem w naturze.

Odłożyłem więc szeroki obiektyw. Zamiast tego sięgnąłem po teleobiektyw w Nikonie D800, ustawiając ogniskową na 200 mm i czas na 1/500 s. Wtedy trzy osoby wyszły na brzeg laguny. Kiedy ustawiły się w rzędzie pod lodem, nacisnąłem spust migawki. To ujęcie stało się zdjęciem laguny lodowcowej z trzema spacerowiczami, a te trzy kropki oddają skalę tego miejsca.

Trzy osoby idące pod czołem lodowca Vatnajökull przez zamarzniętą lagunę
Przy ogniskowej 200 mm – trzy osoby pod ścianą lodowca

Wycieczki do jaskiń lodowych i na lodowce

Następnego ranka ruszyliśmy w głąb lądu poza utartymi szlakami, a potem pół godziny szliśmy pieszo na lodowiec. Każdej zimy pod Vatnajökullem powstają jaskinie lodowe, które potem znowu topnieją. W rezultacie jaskinia, która istnieje w tym tygodniu, w przyszłym może już nie istnieć. Dlatego każdego ranka certyfikowani przewodnicy sprawdzają i zabezpieczają trasy. Nigdy nie wolno wchodzić do niej samemu.

W środku staliśmy pod sufitem, który świecił na niebiesko. Postać w pomarańczowym kombinezonie stała nieruchomo przez całą sekundę, podczas gdy robiłem zdjęcie jaskini lodowej pod Vatnajökullem.

Postać w pomarańczowym kombinezonie w niebieskiej jaskini lodowej pod Vatnajökullem
Wewnątrz jaskini lodowej, ekspozycja trwająca jedną sekundę

Trzydzieści dwie minuty później wspięliśmy się z powrotem na szklistą wypukłość lodu. Wcześniej przewodnicy zamocowali tam neonowe liny do wspinaczki. Na szczycie główny przewodnik z „Guide to Iceland” zatrzymał się i po prostu patrzył. Wtedy pod chmurami pojawiła się pomarańczowa smuga. Zrobiłem zdjęcie przewodnika na szczycie lodowca przy ogniskowej 15 mm i czułości ISO 64. Dodałem też +0,3 EV, żeby dobrze uchwycić lód. Liny kierują wzrok w głąb, a potem dostrzegasz go.

Przewodnik lodowcowy na grzbiecie lodowym z linami zabezpieczającymi na Vatnajökull
Główny przewodnik na szczycie lodowca, ogniskowa 15 mm, czułość ISO 64

Zarówno jaskinie, jak i laguny należą do Parku Narodowego Vatnajökull, który UNESCO wpisało na listę pod nazwą Dynamiczna przyroda ognia i lodu.

Vestrahorn

Vestrahorn wznosi się na półwyspie Stokksnes, niedaleko na wschód od miasta Höfn. Z Reykjavíku podróż samochodem zajmuje około sześciu godzin. Góra zbudowana jest z gabro i granofira, więc latem skała ma ciemnobrązowy kolor. Droga dojazdowa przebiega przez teren prywatny, a gospodarstwo pobiera niewielką opłatę w kawiarni Viking Café.

Dotarliśmy tam 10 lutego, po wizycie nad laguną. Słońce już wtedy zaszło. Mimo to szczyty były pokryte śniegiem, a na czarnych wydmach poniżej wystawały kępki złocistej trawy.

Zrobiłem zdjęcie z niskiej perspektywy w wydmach przy ogniskowej 17 mm, dzięki czemu trawa wydaje się prowadzić aż do grzbietu. Efektem jest Vestrahorn nad czarnymi wydmami w niebieskim zimowym świetle. Latem natomiast ta sama góra jest ciemna, a trawa zielona.

Hallgrímskirkja

Hallgrímskirkja to najwyższy kościół na Islandii, mierzący około 74,5 metra. Zaprojektował go Guðjón Samúelsson w 1937 roku, a schodkowe betonowe skrzydła przypominają bazaltowe kolumny na islandzkim wybrzeżu. Budowę rozpoczęto w 1945 roku. Jednak kościół poświęcono dopiero w 1986 roku.

Guðjón czerpał inspirację z ekspresjonizmu. W Kopenhadze ten sam nurt wpłynął na wygląd jasnych ceglanych sklepień kościoła Grundtviga, który też sfotografowałem. Jeśli chcesz zobaczyć resztę miasta, zajrzyj do naszego przewodnika po Kopenhadze.

12 lutego nasza grupa ustawiła się przed kościołem, tak jak robi to prawie każdy. Ja natomiast poszedłem na bok. Stamtąd nisko stojące lutowe słońce przebijało się ponad wieżą, a posąg Leifa Eriksona pozostał w kadrze. Stany Zjednoczone podarowały ten posąg Islandii w 1930 roku. Ostatecznie ujęcie z boku przedstawiało Hallgrímskirkję ze słońcem w rogu.

Kościół Hallgrímskirkja w Reykjavíku w świetle nisko stojącego zimowego słońca i pomnik Leifa Eriksona
Widok z boku, ze słońcem w rogu wieży

Sun Voyager

Przy nadmorskiej drodze Sæbraut stoi stalowa łódź, która wyciąga się nad zatoką. Jón Gunnar Árnason zaprojektował „Sólfar”, czyli „Sun Voyager”, z okazji 200. rocznicy powstania Reykjavíku w 1986 roku. Została odsłonięta w 1990 roku, rok po jego śmierci.

Choć wygląda jak statek wikingów, to nim nie jest. Jón Gunnar nazwał ją raczej „łodzią marzeń” i „odą do słońca”. Zainspirowała go opowieść o podróżnikach, którzy płynęli w stronę zachodzącego słońca. Szukali swojej ojczyzny i w ten sposób dotarli do Islandii.

Po drugiej stronie wody góra Esja sprowadza śnieg aż do brzegu. Nad nią zimowe niebo zabarwiło się na różowo i fioletowo. Zrobiłem zdjęcie Sun Voyager z boku pod różowym zimowym niebem. Dzięki temu dziób rzeźby jest skierowany w stronę otwartej przestrzeni.

Rzeźba „Sun Voyager” przy ulicy Sæbraut w Reykjavíku, a po drugiej stronie zatoki widać górę Esja
„Sólfar” na brzegu, a na górze Esja leży śnieg

Fotografowanie Islandii

Islandię łatwo sfotografować, ale trudno zrobić dobre zdjęcie. Każdy znany widok został już sfotografowany tysiące razy. Dlatego każde ujęcie musi się czymś wyróżniać, żeby zasłużyć na swoje miejsce.

W tym przypadku tym „czymś” była skala. Po pierwsze, u podnóża wodospadu Skógafoss widać czerwoną kropkę. Po drugie, przy wodospadzie Seljalandsfoss widać dwóch spacerowiczów, a na lagunie – trzy osoby pod lodową ścianą. A przede wszystkim na grzbiecie widać przewodnika. Na każdym zdjęciu jakaś osoba pokazuje, jak ogromne jest to miejsce.

Na koniec pora roku. W lutym dzień trwa niecałe osiem godzin, więc każde ujęcie powstało w bardzo krótkim przedziale czasowym. Vestrahorn sfotografowałem po zachodzie słońca, a Seljalandsfoss w ostatnich promieniach dnia.

Poruszanie się po Islandii

Większość turystów ląduje na międzynarodowym lotnisku w Keflavíku, około 50 kilometrów na południowy zachód od Reykjavíku. Stamtąd najłatwiej zwiedzić południowe wybrzeże, wynajmując samochód. Seljalandsfoss, Skógafoss i Vík leżą wzdłuż drogi nr 1, w odległości, którą można pokonać samochodem w ciągu jednego dnia od stolicy.

Z kolei Höfn, Vatnajökull i Vestrahorn leżą znacznie dalej na wschód. Dlatego zaplanuj przynajmniej jedną noc na południowym wschodzie. Zimą codziennie rano sprawdzaj warunki drogowe na stronie road.is, bo burze mogą nagle zamknąć odcinki drogi nr 1.

Islandia nie należy do Unii Europejskiej, ale jest częścią strefy Schengen. Walutą jest korona islandzka, a karty działają prawie wszędzie, nawet na odległych stacjach benzynowych.

Często zadawane pytania

Kiedy najlepiej wybrać się na Islandię?

To zależy od tego, czego szukasz, bo zima i lato to jakby dwa różne kraje. Od listopada do marca czeka cię śnieg, lodowe jaskinie i długie zmierzchy, ale tylko kilka godzin światła dziennego. Lato to słońce o północy, zielone zbocza, otwarte drogi na wyżynach i maskonury na klifach. Podczas naszej lutowej wyprawy dzień trwał niecałe osiem godzin, a nisko stojące słońce oświetlało każde ujęcie.

Ile dni warto spędzić na Islandii?

Podczas długiego weekendu zdążysz zwiedzić Reykjavík i wodospady na południowym wybrzeżu aż do Vík. W ciągu tygodnia dotrzesz na południowy wschód, gdzie znajdziesz Vatnajökull, laguny lodowcowe i Vestrahorn. Wreszcie, dziesięć dni do dwóch tygodni pozwoli ci przejechać całą obwodnicę. Zimą dodaj jeden dzień zapasu, bo burze mogą zamknąć drogi na dzień lub dłużej.

Czy można samodzielnie zwiedzać jaskinię lodową na Islandii?

Nie. Jaskinie lodowe zmieniają się z każdą porą roku, a niektóre zapadają się w ciągu kilku dni. Certyfikowani przewodnicy codziennie rano sprawdzają i zabezpieczają trasy, a także zapewniają kaski i raki. Wycieczki do jaskiń pod lodowcem Vatnajökull trwają zazwyczaj od listopada do marca. Zarezerwuj miejsce z wyprzedzeniem, bo grupy są małe, a sezon krótki.

Czy zimą można przejść za wodospadem Seljalandsfoss?

Czasami. Za wodospadem biegnie ścieżka. Jednak zimą rozpryskująca się woda zamarza na skałach, a ścieżka jest często oblodzona lub zamknięta. Załóż raki lub kolce antypoślizgowe i zawróć, jeśli podłoże wygląda na niebezpieczne. Widok z przodu, zwłaszcza o zachodzie słońca, jest równie niesamowity.

Jak daleko jest Vestrahorn od Reykjavíku?

Vestrahorn leży na półwyspie Stokksnes niedaleko Höfn, około 460 kilometrów na wschód od Reykjavíku wzdłuż drogi nr 1. Podróż samochodem zajmuje około sześciu godzin bez postojów, a zimą trwa dłużej. Większość fotografów łączy tę wycieczkę z wizytą na lodowcu Vatnajökull i lagunach lodowcowych, zatrzymując się na noc w Höfn lub w okolicy.

Czy na Islandii można zobaczyć zorzę polarną?

Tak, mniej więcej od września do kwietnia, kiedy noce są wystarczająco ciemne. Potrzebne jest czyste niebo i aktywność słoneczna, więc nie da się zagwarantować konkretnej daty. Żeby zwiększyć swoje szanse, lepiej oddal się od świateł Reykjavíku. Islandzki Urząd Meteorologiczny codziennie publikuje prognozę dotyczącą zorzy polarnej i zachmurzenia.

Jaka waluta obowiązuje na Islandii?

W Islandii obowiązuje korona islandzka (ISK). Karty, w tym te z funkcją zbliżeniową, są akceptowane prawie wszędzie – od kawiarni w Reykjavíku po stacje benzynowe przy obwodnicy. Wielu podróżnych w ogóle nie potrzebuje gotówki. Islandia należy do strefy Schengen, ale nie jest członkiem Unii Europejskiej, więc nie używa się tam euro.

Picture of Nico Trinkhaus

Nico Trinkhaus

Nico Trinkhaus is the mind-blind photographer, using cameras to create visions and memories that otherwise would be lost to him.
Wschód słońca nad centrum Dubaju z Burj Khalifa w tle, widok z dachu hotelu Shangri-La Dubai.

Dubaj

Dubaj to największe miasto w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, położone na południowo-wschodnim wybrzeżu Zatoki Perskiej. Dominującym

Czytaj więcej "
Zamek Praski i Most Karola nocą. Idealne miejsce do fotografowania architektury i nocy.

Praga

Praga: Miasto Stu Wież Marzyłeś kiedyś o sfotografowaniu miasta, w którym każdy zakątek wygląda jak

Czytaj więcej "

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *