“Ik had niet verwacht dat ik die ochtend bijna helemaal alleen in het Pantheon zou zijn… maar toen stond alles even stil en stond ik ineens omringd door twee millennia geschiedenis: de bronzen deuren van het Pantheon.”
Een ochtendwandeling loopt anders dan verwacht
Het was 17 maart 2024, 10.19 uur, en Rome bruiste al uren. Daria en ik waren vroeg opgestaan voor een wandeling bij zonsopgang door de stad – een van onze favoriete manieren om de ziel van Rome te voelen voordat de toeristenmassa’s arriveren.
Na wat ronddwalen door de geplaveide straatjes besloten we het Pantheon binnen te gaan zodra het open ging. Ik verwachtte rijen, lawaai en het gebruikelijke geschuifel van voeten over marmer. We stonden net als iedereen in de rij, erbij neerleggend dat we de ruimte met tientallen anderen zouden moeten delen.
Wat ik niet had verwacht, was dat ze, vlak nadat we naar binnen waren gegaan, niemand meer binnenlieten.
Het moment van stilte voor de ceremonie
We merkten al snel dat de sfeer in de kamer veranderde. De politie sprak met het personeel op gedempte toon. Er kwamen mensen in formele uniformen binnen, die zich met stille precisie opstelden.
Het bleek dat er net een herdenkingsceremonie op het punt stond te beginnen. Langs de zijkanten van het Pantheon staan de graven van Italiaanse koningen en andere vooraanstaande figuren, en dit was zo’n gelegenheid. Militaire wachters in sierlijke uniformen stonden te salueren, een politicus legde bloemen neer en bijna een uur lang werd het publiek buiten gehouden.
Daria en ik bleven binnen en waren getuige van een intiem moment op een plek waar het normaal gesproken wemelt van de bezoekers.
Wachten op de foto
Toen de ceremonie voorbij was, vertrokken de militairen en de ambtenaren. Het Pantheon bleef onnatuurlijk stil; er waren in die tijd geen nieuwe bezoekers binnengelaten.
Ik had het beeld dat ik wilde vastleggen al gezien toen we binnenkwamen: de enorme bronzen deuren die de marmeren vloer, het altaar en het oculus hoog boven ons omlijstten.
Dus wachtte ik af, terwijl ik anderen voor me liet gaan, en langzaam dichter bij de deuren kwam. Toen ik eindelijk als laatste binnen was, vroeg ik een medewerker even opzij te gaan.
De bronzen deuren van het Pantheon inlijst
Toen ik onder de bronzen deuren stond, viel me meteen hun enorme omvang op: ze zijn zo’n 7,53 meter hoog en 4,45 meter breed, en wegen elk meer dan 8 ton. Ze zijn gemaakt in de tijd van keizer Hadrianus en bewaken deze tempel al sinds ongeveer 125 na Christus, waardoor ze tot de oudste nog functionerende deuren ter wereld behoren. Hier vind je meer informatie over Romeinse deuren.
Om ze vast te leggen, heb ik mijn Sony A7R V gebruikt met een 12 mm groothoeklens, ingesteld op f/4, 1/40 s en ISO 100. Het ultragrote perspectief benadrukte de verticale kracht van de deuren en onthulde tegelijkertijd de geometrische perfectie van het Pantheon binnenin – de marmeren vloer met patronen leidt het oog omhoog naar de oculus.
Fototips voor de bronzen deuren van het Pantheon
Ga voor een groothoek: met een lens van ongeveer 12–16 mm kun je de volledige hoogte van de deuren en een ruim deel van het interieur vastleggen.
Kom vroeg: het Pantheon zit meestal vol. Vroeg in de ochtend of tijdens onverwachte pauzes (zoals ceremonies) heb je de meeste kans op een foto zonder mensen.
Gebruik de deuren als kader: plaats jezelf zo dat ze de blik van de kijker naar het hart van het gebouw leiden.
Heb geduld: soms krijg je de perfecte foto gewoon door als laatste weg te gaan.
Waarom dit moment belangrijk is
Deze foto is meer dan alleen een vastlegging van architectuur. Het is een herinnering aan een moment van stilte op een van de drukste plekken van Rome, een moment waarop geschiedenis, plechtigheid en geduld samenkwamen.
Mocht je ooit in Rome zijn, loop dan niet zomaar door de bronzen deuren van het Pantheon, maar blijf even staan. Kijk omhoog. Laat ze je eigen moment met de geschiedenis omlijsten.
Als je een liefhebber bent van Rome en graag meer van mijn verhalen wilt ontdekken over hoe ik de monumenten van deze eeuwenoude stad vastleg, bekijk dan zeker mijn volgende blogpost, dit keer over het prachtige Colosseum. Vergeet ook niet mijn andere blogpost te lezen over Castel Sant’Angelo in Italië.
Of hoe ik de voorgevel van de Sacré-Cœur in Parijs, Frankrijk, heb vastgelegd.












2 Responses
Beste Nico,
Ik complimenteer je met die sublieme foto ( hét moment) van de Colosseum deuren mét oculus! De bijgevoegde gegevens kan ik nog aanvullen met een bijzonderheid dat Michelangelo ook zo onder de indruk was dat hij de koepel van de Sint Pieter een halve meter kleiner in doorsnede maakte…..
Ik ben nooit in Rome geweest, maar wel als (amateur)beeldhouwer bewonderaar van Michelangelo en ja ook zelf foto-enthousiast met mijn Lumix S1..
Hello Ruud, thank you for your kind comment, Michelangelo and his art are both impressive.