Ήταν Ιούλιος στο Αλεντέζο, η καρδιά του καλοκαιριού, όταν οι περισσότεροι ταξιδιώτες αποφεύγουν την περιοχή λόγω της αμείλικτης ζέστης. Το ξενοδοχείο μας, σχεδόν περικυκλωμένο από μία από τις μεγαλύτερες τεχνητές λίμνες της Ευρώπης, έμοιαζε με ένα νησί μέσα σε μια απέραντη έκταση.
Βγήκα ένα πρωί για να δω την ανατολή και άκουσα τον ευχάριστο ήχο των κουδουνιών των προβάτων καθώς περπατούσα στο χωράφι. Ακολουθώντας τον ήχο, έφτασα μπροστά σε μια γαλήνια σκηνή με το Castelo de Mourão στο βάθος. Ένα πρόβατο πλησίαζε την ομάδα του κάτω από ένα δέντρο. Μπορείτε να δείτε λίγη σκόνη να αντανακλά το φως. Πάνω, στον μακρινό ορίζοντα, ένα αερόστατο (δημοφιλής ατραξιόν στο Αλεντέζο) και ένα άλλο πάνω από μένα. Οι καυστήρες του σφύριζαν απαλά, τονίζοντας την παράξενη ηρεμία. Αυτό ήταν το Αλεντέζο, απροσδόκητο, αιώνιο και βαθιά συγκινητικό.
Το Κάστρο του Μουράο – Διήγημα
Σκαρφαλωμένο στην κορυφή ενός λόφου ύψους 184 μέτρων, το Κάστρο του Μουράο δεσπόζει στο γύρω τοπίο, ως σιωπηλός φύλακας της συμβολής των ποταμών Μπρένας και Λαβαντέιρα. Χτίστηκε από τους Πορτογάλους στις αρχές του 14ου αιώνα πάνω στα θεμέλια ενός παλαιότερου αραβικού κτιρίου. Το κάστρο αυτό φέρει τα σημάδια αιώνων εναλλαγών στην εξουσία και αρχιτεκτονικών μεταβολών.
Ο βασιλιάς Μανουέλ Α΄ ανέθεσε στον Φρανσίσκο ντε Αρούδα, γνωστό για το έργο του στον περίφημο Πύργο του Μπελέμ, την αναβάθμιση του κτιρίου τον 16ο αιώνα, παράλληλα με την ανέγερση του Μοναστηριού του Σάο Ντομίνγκος, όπου σήμερα βρίσκεται ο μανουελινικός τάφος των αδελφών Ροντρίγκες. Πιθανότατα γύρω σε αυτή την εποχή πήρε μορφή ο πύργος του ρολογιού του κάστρου του Μουράο.
Αργότερα, κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Παλινόρθωσης του 17ου αιώνα, τα μεσαιωνικά οχυρωματικά έργα ενισχύθηκαν με προμαχώνες και ραβελίνια, προσαρμοζόμενα στις εξελισσόμενες στρατιωτικές στρατηγικές της εποχής. Ακόμη και σήμερα, τα ερείπια του πύργου και του πύργου του ρολογιού θυμίζουν το πλούσιο ιστορικό του παρελθόν.
Όχι μια κλισέ φωτογραφία από καρτ ποστάλ
Για τους φωτογράφους που επιδιώκουν να συνδυάσουν ζωντανά χρώματα με μια διακριτική αφήγηση, το Castelo de Mourão είναι ένας ονειρεμένος προορισμός. Το απαλό πρωινό φως που διαχέεται μέσα από τον σκονισμένο αέρα, οι γήινες αποχρώσεις των πεδιάδων του Αλεντέζο και η αντίθεση της αρχαίας πέτρας με την αρμονική κίνηση των προβάτων και του ουρανού δημιουργούν μια μοναδική οπτική αφήγηση.
Αυτό δεν είναι μέρος για κλισέ φωτογραφίες καρτ-ποστάλ· είναι ένα τοπίο που ανταμείβει την υπομονή και την παρουσία. Η ομορφιά κρύβεται στις λεπτομέρειες: στον τρόπο που το φως αντανακλά τη σκόνη καθώς ένα πρόβατο κινείται, στην ηχώ της ιστορίας στις ξεθωριασμένες πέτρες του κάστρου, στην απροσδόκητη γαλήνη ενός αερόστατου που αιωρείται πάνω από τα κεφάλια μας. Επισκεφθείτε ένα άλλο μυστηριακό αξιοθέατο, το Κάστρο του Όμπιντος, που ανακηρύχθηκε ένα από τα «7 Θαύματα της Πορτογαλίας» το 2007.
