De Moby Dick in de Tegeler Hafen is nog zo’n stukje uit mijn jeugd. Opgroeien vlak bij de Tegeler See was best gaaf. Ik vond het altijd heerlijk om bij het water te zijn en droomde ervan om met uitzicht op het meer te wonen.
Elke zomer namen mijn grootouders me mee op een tochtje met een van die boten. Vaak namen we de Moby Dick, die de vorm van een walvis had – ik bedoel, hoe gaaf is dat nou?
We begonnen onze tocht bij de Tegeler See in het noorden van Berlijn en voeren helemaal naar het zuiden, naar de Wannsee of zelfs Potsdam. En dan weer terug. Dat kon wel 10 uur duren, als ik het me goed herinner.
Later nam ik Daria graag mee op een kortere tocht met de boot. We voeren van de Tegeler See naar het regeringsdistrict in het centrum van Berlijn. Pas toen besefte ik: verdorie, Berlijn is echt, ECHT een groene stad. Je vaart twee uur lang van de Tegeler See naar het centrum en het enige wat je om je heen ziet zijn bomen. Dit is geen typische sightseeingtocht zoals je die zou hebben als je vanuit de stad vertrekt.
Toen ik naar Portugal verhuisde, hoorde ik geruchten dat ze Moby Dick weg wilden halen uit Tegel. Dus toen ik afgelopen herfst weer in Berlijn was, was ik verrast dat ik nog steeds de kans had om deze jeugdherinnering van mij opnieuw te beleven. Gelukkig hadden we zulk prachtig herfstweer dat ik deze foto kon maken. Wie weet was het wel de laatste kans die ik kreeg om Moby Dick te zien terwijl hij nog in de Tegeler Hafen ligt.
