Pełna nazwa tego poznańskiego kościoła to Bazylika Matki Bożej Nieustającej Pomocy, Marii Magdaleny i św. Stanisława. Kościół ten, znany obecnie jako Poznańska Fara lub po prostu „Fara”, jest jednym z najwspanialszych przykładów stylu barokowego w Polsce.
Fara Poznańska
Poznańska Fara została przebudowana w stylu barokowym w drugiej połowie XVII wieku, kiedy to kościół przejęli jezuici. Chociaż zakon jezuitów został rozwiązany po 1773 roku, fasadę tego barokowego budynku nadal wieńczy rzeźba Ignacego Loyoli – założyciela zakonu.
Fara Poznańska znana jest z bogatej ornamentyki nie tylko fasady, ale także wnętrza kościoła. Jednymi z najważniejszych elementów wnętrza tego kościoła rzymskokatolickiego są barokowy ołtarz i organy, z którymi wiąże się pewna legenda. Legenda głosi, że w czasie, gdy w kościele trwały prace renowacyjne, na balkonie, gdzie znajdują się organy, można było dostrzec kobietę ubraną na czarno. Niektórzy twierdzili, że był to duch darczyńcy, który sfinansował wykonanie tego instrumentu. Duch ten podobno pojawia się i znika nagle z pola widzenia modlących się nawet w dzisiejszych czasach.








