Z Darią wielokrotnie jeździliśmy do Wrocławia. Zobaczyliśmy wszystkie najsłynniejsze atrakcje miasta, ale mnie zawsze ciągnęło na Uniwersytet Wrocławski, a zwłaszcza do starego kompleksu klasztornego św. Wincentego i św. Jakuba, w którym obecnie mieści się wydział filologiczny. Często tam zaglądałem, po części dlatego, że uważam to miejsce za piękne, a po części dlatego, że Daria kiedyś tam studiowała.
To jeden z tych budynków, których przechodzień może na początku nie zauważyć – zwłaszcza w mieście przesiąkniętym historią. Nie jest to budynek, który od razu rzuca się w oczy; on po prostu czeka. Jego piękna nie dostrzegasz od razu. Możesz przejść obok tego kompleksu w drodze na targ po drugiej stronie ulicy, ledwo rzucając okiem, nie zdając sobie sprawy, że długie skrzydło, w którym niegdyś mnisi mieszkali i pracowali w ciszy, jest dziś częścią uniwersytetu. Ale jeśli się zatrzymasz i przyjrzysz się, naprawdę przyjrzysz się, zostaniesz nagrodzony widokiem okazałej gotyckiej wieży, a twój umysł zacznie wędrować przez wieki istnienia tego budynku.
Długa i bogata historia
Kompleks pochodzi z około 1240 roku. Założony przez księcia Henryka II Pobożnego, katedra i klasztor zostały zbudowane dla franciszkanów sprowadzonych z Pragi. Niedługo po rozpoczęciu budowy kompleksu sam książę Henryk zginął w walce z Mongołami podczas pierwszej mongolskiej inwazji na Polskę i został pochowany w krypcie katedry.
Na początku XVI wieku franciszkanie zostali zmuszeni albo do przejścia na protestantyzm, albo do opuszczenia miasta, a kiedy wyjechali, opuszczony kompleks przejęli premonstratenci. Budynki zostały przebudowane w stylu barokowym pod koniec XVII wieku i do dziś zachowały wiele z tego charakteru.
Lata zmagań i odbudowy
Podobnie jak wiele zabytkowych budynków w całej Polsce, katedra uległa poważnym zniszczeniom podczas II wojny światowej. Zawaliła się jej strzelista wieża, a także fragmenty sklepień i ścian bocznych. Odbudowa kompleksu – żmudny i skrupulatny proces – rozpoczęła się dopiero w 1947 roku i trwała kilkadziesiąt lat.
Uchwycenie katedry
Przechodziłem przez ten most niezliczoną ilość razy, wpatrywałem się w kompleks klasztorny i próbowałem znaleźć sposób, by sfotografować go tak, by oddać mu sprawiedliwość. Nigdy nie znalazłem ujęcia, które by mnie zainspirowało. Ale pewnego popołudnia, tuż przed zachodem słońca, fotografowałem inny kościół na Starym Mieście i zdałem sobie sprawę, że nad Wrocławiem rozciąga się najpiękniejszy zachód słońca, jaki kiedykolwiek widziałem. Kiedy ostatnie kolory zachodu zaczęły blaknąć, poszedłem w stronę klasztoru, bo pomyślałem, że uchwycenie go w niebieskiej godzinie da mu dramatyczne tło. Znalazłem miejsce po drugiej stronie ulicy i przy ostatnich promieniach fioletowego światła z gasnącego zachodu słońca udało mi się uchwycić majestatyczne piękno tego budynku. Gorąco polecam odwiedzenie Wrocławia, ukrytego klejnotu i niedocenianego europejskiego miasta.











