In 2018, tijdens onze eerste reis naar Lissabon, leidde mijn nieuwsgierigheid me naar het hart van de stad: Alfama, een middeleeuws juweeltje dat doordrenkt is van de rijke geschiedenis en cultuur van Portugal. Alfama, genesteld tussen het imposante kasteel van São Jorge en de rustige rivier de Taag, getuigt van eeuwenlange veerkracht en erfgoed.
Alfama: vol betoverende uitzichten en charmante steegjes
Als je door de kronkelende straatjes van Alfama slentert, word je meteen betoverd door de onmiskenbare charme van deze wijk. Met elke stap trekt de aantrekkingskracht van de smalle steegjes, die bruisen van het leven en de geschiedenis, je dieper in haar omhelzing.
De 'Miradouros', oftewel uitkijkpunten, in Alfama bieden een adembenemend uitzicht op het schilderachtige panorama van Lissabon, een van de vele schatten van de stad. Op zo’n plek, Portas do Sol, raakte ik helemaal betoverd.
Het heeft vijf jaar geduurd om deze foto vanuit Portas do Sol te maken. In die tijd waren eerdere pogingen onmogelijk vanwege bouwwerkzaamheden. Ondanks deze tegenslagen bleef ik hoopvol en wachtte ik geduldig op het perfecte moment om eindelijk het tafereel vast te leggen dat ik me al zo lang had voorgesteld.
Een toevallige zonsopgang
Op een dag in de zomer van 2023 leek het lot me door Lissabon te leiden. Te midden van de drukke straten voelde ik een gevoel van zekerheid over me heen komen – het was zover; alle bouwplaatsen waren verdwenen.
Toen de vroege ochtend aanbrak, werd ik zonder wekker wakker. Ik voelde me dan ook gedwongen om naar buiten te gaan. Tot mijn grote vreugde begroette de nacht me met wat ik ‘potentieel’ noem: donzige wolken die zachtjes verlicht werden door de zachte gloed van de maan.
Toen ik bij Portas do Sol aankwam, kwamen herinneringen aan vroegere avonturen weer boven. Ook de wolken, die me deden denken aan die op mijn foto’s van Krakau in de vroege ochtend, wekten gevoelens van nostalgie en opwinding op. Met mijn camera in de aanslag keek ik vol verwachting uit naar het schouwspel dat zich voor mijn ogen zou ontvouwen, in afwachting van de schoonheid die me te wachten stond.
Toen de dageraad aanbrak, voelde ik een overweldigende dankbaarheid terwijl gouden en roze tinten het landschap omhulden. Op dat korte moment, temidden van de schoonheid van Alfama, voelde ik me bevoorrecht om getuige te zijn van dit natuurspektakel op deze plek waar ik verliefd op ben geworden – en het voor altijd vast te leggen.prepre
