Στην πρώτη θέση της λίστας μου με τα σημεία για φωτογραφίες στο Λονδίνο βρισκόταν το Αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς. Μου το συνιστούσαν επανειλημμένα στο Google+ λόγω της θέας προς τον ορίζοντα της σύγχρονης χρηματοοικονομικής περιοχής του Κανάρι Γουόρφ. Γι’ αυτό σχεδιάσαμε να απαθανατίσουμε το ηλιοβασίλεμα και να εκμεταλλευτούμε επίσης την «μπλε ώρα». Όταν όμως φτάσαμε στο λόφο, διαπιστώσαμε ότι το πάρκο είναι περιφραγμένο και οι ώρες λειτουργίας του δεν είναι και πολύ φιλικές προς τους φωτογράφους.
Έτσι, αντ' αυτού, περπατήσαμε λίγο κατά μήκος της όχθης του ποταμού και είδαμε λίγο περισσότερο από το Γκρίνουιτς, όπως είχαμε προγραμματίσει, συμπεριλαμβανομένου του Πανεπιστημίου του Γκρίνουιτς. Αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα, ήταν ένα υπέροχο απόγευμα και νιώθαμε σαν να βρισκόμασταν σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη και καθόλου σαν να βρισκόμασταν στην τεράστια πόλη του Λονδίνου. Όταν τελείωσε η μπλε ώρα, πήραμε το DLR για το Canary Wharf – το πρώτο ταξίδι με αυτόματο μετρό για τη Daria, καθώς κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο στο Βερολίνο.
Μόλις φτάσαμε στο σταθμό Heron Quays, η πολύχρωμα φωτισμένη γέφυρα τράβηξε αμέσως την προσοχή μας. Η Ντάρια είπε ότι θα ήταν ένα εξαιρετικό θέμα για φωτογραφία, αλλά αμφέβαλλα αν θα μπορούσα να χωρέσω τον τεράστιο ουρανοξύστη στο μικρό μου σκόπευτρο. Ωστόσο, ο ευρυγώνιος φακός μου δεν αρνήθηκε την πρόκληση. Μετά από αυτό, απλά έπρεπε να περιμένουμε το σωστό χρώμα, καθώς – σύμφωνα με τη γυναικεία συμβουλή – το ροζ είναι η καλύτερη επιλογή για τη φωτογραφία.








