Η Ισλανδία είναι ένα ηφαιστειακό νησί στον Βόρειο Ατλαντικό, ακριβώς νότια του Αρκτικού Κύκλου. Εδώ, η Μεσοατλαντική Ράχη υψώνεται πάνω από τη θάλασσα. Οι παγετώνες καλύπτουν περίπου το ένα δέκατο της χώρας. Ο περιφερειακός δρόμος, η Οδός 1, περιβάλλει το νησί σε μήκος περίπου 1.320 χιλιομέτρων. Εδώ ζουν λιγότεροι από 400.000 άνθρωποι, οι περισσότεροι από τους οποίους στην πρωτεύουσα Ρέικιαβικ και στα περίχωρά της.

Η Ισλανδία τον Φεβρουάριο
Ήθελα να φωτογραφίσω την Ισλανδία από τότε που ήμουν έφηβος. Τότε, τον Φεβρουάριο του 2020, η Skylum με προσκάλεσε στο πρώτο της Luminar Camp, και το σχέδιο μετατράπηκε σε κράτηση πτήσης.
Τα δεδομένα EXIF αποκαλύπτουν τη διαδρομή. Στις 8 Φεβρουαρίου, βρισκόμασταν στο Skógafoss το μεσημέρι. Δύο μέρες αργότερα, βρισκόμασταν στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας, σε μια παγωμένη λιμνοθάλασσα παγετώνα μετά το μεσημεριανό γεύμα και στο Vestrahorn μετά το ηλιοβασίλεμα. Στις 11 Φεβρουαρίου, μπήκαμε σε μια σπηλιά πάγου κάτω από το Βατναγιόκουλ και, στη συνέχεια, οδηγήσαμε δυτικά προς το Seljalandsfoss για να απολαύσουμε το τελευταίο φως της ημέρας. Τέλος, στις 12 Φεβρουαρίου, ολοκληρώσαμε το ταξίδι μας στο Ρέικιαβικ.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, οι πρώτοι περιορισμοί κλείδωσαν την Ευρώπη. Έτσι, εκείνη η εβδομάδα έγινε το τελευταίο ταξίδι αυτού του είδους για πολύ καιρό. Κάθε φωτογραφία σε αυτόν τον οδηγό προέρχεται από εκείνη την εβδομάδα.
Seljalandsfoss
Ο καταρράκτης Seljalandsfoss πέφτει από ύψος περίπου 60 μέτρων από έναν παλιό θαλάσσιο γκρεμό, ακριβώς δίπλα στον αυτοκινητόδρομο 1 στη νότια ακτή. Τον Φεβρουάριο, η μέρα είναι σύντομη, και αυτό το ηλιοβασίλεμα ήταν το τελευταίο του ταξιδιού έξω από το Ρέικιαβικ.
Τοποθέτησα τη φωτογραφική μηχανή χαμηλά και ευρύτατα δίπλα στη λιμνούλα που σχηματίζεται κάτω από τον καταρράκτη. Ο καταρράκτης βρίσκεται στα αριστερά και ο ήλιος βρίσκεται στον ορίζοντα. Δύο μικρές φιγούρες περπατούσαν στο χιονισμένο μονοπάτι στο κέντρο του κάδρου. Αυτές δίνουν στον καταρράκτη το μέγεθός του. Χωρίς αυτές, αυτό το χειμερινό ηλιοβασίλεμα στο Seljalandsfoss θα φαινόταν ως μια πολύ μικρότερη σκηνή.

Ένα μονοπάτι οδηγεί πίσω από τον καταρράκτη. Το καλοκαίρι, η διαδρομή είναι εύκολη. Το χειμώνα, όμως, ο πάγος καλύπτει τους βράχους και τα σταγονίδια παγώνουν σε κάθε βήμα. Γι’ αυτό, πάρτε μαζί σας κραμπόν ή απλώς παρατηρήστε τον καταρράκτη από μπροστά.
Skógafoss
Περίπου 30 χιλιόμετρα ανατολικά του Seljalandsfoss, ο καταρράκτης Skógafoss πέφτει από ύψος 60 μέτρων σχηματίζοντας μια κουρτίνα πλάτους 25 μέτρων. Ο γκρεμός πίσω του σηματοδοτεί την παλιά ακτογραμμή. Σήμερα, η θάλασσα βρίσκεται περίπου πέντε χιλιόμετρα μακριά.
Φτάσαμε εκεί την πρώτη μέρα, το μεσημέρι. Αν και είναι ασυνήθιστο για τον Φεβρουάριο, οι πλαγιές ήταν καλυμμένες με καφέ χορτάρι αντί για χιόνι. Σε μια ηλιόλουστη μέρα, ο ψεκασμός του νερού σχηματίζει ένα ουράνιο τόξο πάνω από τη λεκάνη. Εκείνη τη μέρα, όμως, τα σύννεφα κινούνταν συνεχώς και η ομίχλη κρεμόταν χαμηλά.
Αν κοιτάξετε προσεκτικά τον Skógafoss από την κοίτη του ποταμού, θα δείτε μια φιγούρα με κόκκινο μπουφάν στη βάση του. Στην πραγματικότητα, αυτή η κουκκίδα είναι η κλίμακα. Οι θαυμαστές της Marvel ίσως αναγνωρίσουν επίσης τη θέα, καθώς εδώ γυρίστηκε η ταινία «Thor: The Dark World».

Vík í Mýrdal
Το Vík í Mýrdal είναι το νοτιότερο χωριό της Ισλανδίας, περίπου 180 χιλιόμετρα από το Ρέικιαβικ. Δεν διαθέτει λιμάνι, κάτι ασυνήθιστο για ένα ισλανδικό παραθαλάσσιο χωριό. Παρ’ όλα αυτά, εξελίχθηκε από ένα σημείο συνάντησης όπου οι αγρότες αντάλλασσαν εμπορεύματα στον κύριο σταθμό της νότιας ακτής.
Η καλύτερη θέα είναι από τον λόφο πάνω από το χωριό. Από εκεί, η εκκλησία του Vík, πάνω από τις χιονισμένες στέγες, καταλαμβάνει το προσκήνιο. Οι λάμπες του δρόμου είχαν ήδη ανάψει και η «μπλε ώρα» απλωνόταν πάνω στο χιόνι. Στην ανοιχτή θάλασσα, οι βράχοι Reynisdrangar υψώνονται στον κόλπο.
Από το 1934, η εκκλησία στέκεται σε αυτόν τον λόφο. Σύμφωνα με τους ντόπιους, είναι το ασφαλέστερο μέρος στο χωριό σε περίπτωση έκρηξης του Κατλά. Το ηφαίστειο βρίσκεται κάτω από τον παγετώνα Μύρδαλσγιόκουλ, και οι πλημμύρες του θα κάλυπταν την πεδιάδα. Το καλοκαίρι, οι παπαγάλοι της θάλασσας φωλιάζουν επίσης στους κοντινούς βράχους.

Βατναγιόκουλ
Το Βατναγιόκουλ είναι η μεγαλύτερη παγωμένη έκταση της Ισλανδίας και καλύπτει περίπου το 8% της χώρας. Από άποψη όγκου, είναι επίσης η μεγαλύτερη στην Ευρώπη. Κάτω από τον πάγο βρίσκονται ενεργά ηφαίστεια, ενώ οι παγετώνες που εκρέουν από αυτόν τροφοδοτούν τις λιμνοθάλασσες κατά μήκος της νότιας ακτής.
Στις 10 Φεβρουαρίου, σταματήσαμε σε ένα σημείο που έμοιαζε με μια συνηθισμένη παγωμένη λίμνη. Το σχέδιο ήταν απλό: ένας ευρυγώνιος φακός, κοντά στον πάγο, με φυσαλίδες αέρα στο προσκήνιο. Ωστόσο, απέναντι από τη λιμνοθάλασσα υψωνόταν ένας τοίχος παγετώνα σε αποχρώσεις του κυανού που δεν είχα ξαναδεί στη φύση.
Έτσι, άφησα στην άκρη τον ευρυγώνιο φακό. Αντ’ αυτού, πήρα το τηλεφακό της Nikon D800, ρυθμίζοντάς τον στα 200 mm και 1/500s. Τότε, τρία άτομα περπάτησαν κατά μήκος της άκρης της λιμνοθάλασσας. Όταν παρατάχθηκαν κάτω από τον πάγο, πάτησα το κουμπί του κλείστρου. Αυτή η φωτογραφία έγινε η λιμνοθάλασσα του παγετώνα με τους τρεις πεζοπόρους, και οι τρεις κουκκίδες αποτυπώνουν την αίσθηση της κλίμακας.

Εκδρομές σε σπηλιές πάγου και παγετώνες
Το επόμενο πρωί, προχωρήσαμε εκτός δρόμου προς το εσωτερικό και στη συνέχεια περπατήσαμε για μισή ώρα μέχρι τον παγετώνα. Κάθε χειμώνα σχηματίζονται σπηλιές πάγου κάτω από τον Βατναγιόκουλ, οι οποίες στη συνέχεια λιώνουν. Ως αποτέλεσμα, μια σπηλιά που υπάρχει αυτή την εβδομάδα μπορεί να έχει εξαφανιστεί την επόμενη. Γι’ αυτό και πιστοποιημένοι οδηγοί επιθεωρούν και ασφαλίζουν τις διαδρομές κάθε πρωί. Κανείς δεν πρέπει ποτέ να εισέλθει μόνος του σε μια σπηλιά.
Μόλις μπήκαμε μέσα, βρεθήκαμε κάτω από μια οροφή που έλαμπε μπλε. Μια φιγούρα με πορτοκαλί στολή παρέμεινε ακίνητη για ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο, ενώ εγώ φωτογράφιζα τη σπηλιά πάγου κάτω από το Βατναγιόκουλ.

Τριάντα δύο λεπτά αργότερα, αναρριχηθήκαμε ξανά πάνω από μια γυάλινη προεξοχή πάγου. Νωρίτερα, οι οδηγοί είχαν στερεώσει σχοινιά σε χρώμα νέον για την αναρρίχηση. Στην κορυφή, ο επικεφαλής οδηγός της «Guide to Iceland» σταμάτησε και απλώς κοίταξε. Τότε, μια πορτοκαλί λωρίδα άνοιξε κάτω από τα σύννεφα. Φωτογράφισα τον οδηγό στην κορυφή του παγετώνα με εστιακό μήκος 15 mm και ISO 64. Πρόσθεσα επίσης +0,3 EV για να διατηρήσω τις λεπτομέρειες του πάγου. Τα σχοινιά οδηγούν το βλέμμα προς τα μέσα, και τότε τον εντοπίζεις.

Τόσο τα σπήλαια όσο και οι λιμνοθάλασσες ανήκουν στο Εθνικό Πάρκο Βατναγιόκουλ, το οποίο η UNESCO έχει χαρακτηρίσει ως Δυναμική Φύση της Φωτιάς και του Πάγου.
Vestrahorn
Το Vestrahorn υψώνεται από τη χερσόνησο Stokksnes, σε μικρή απόσταση με το αυτοκίνητο ανατολικά της πόλης Höfn. Από το Ρέικιαβικ, η διαδρομή διαρκεί περίπου έξι ώρες. Το βουνό αποτελείται από γάββρο και γρανοφύρο, οπότε το βράχο έχει σκούρο καφέ χρώμα το καλοκαίρι. Ο δρόμος πρόσβασης διασχίζει ιδιωτική γη, και η φάρμα χρεώνει ένα μικρό αντίτιμο στο Viking Café.
Φτάσαμε στις 10 Φεβρουαρίου, μετά την επίσκεψή μας στη λιμνοθάλασσα. Μέχρι τότε, ο ήλιος είχε ήδη δύσει. Ωστόσο, το χιόνι κάλυπτε τις κορυφές, και οι μαύρες αμμοθίνες από κάτω έδειχναν τούφες χρυσού χόρτου.
Φωτογράφισα από χαμηλά μέσα στις αμμοθίνες με εστιακό μήκος 17 mm, έτσι ώστε το χορτάρι να οδηγεί προς την κορυφογραμμή. Το αποτέλεσμα είναι το Vestrahorn πάνω από τις μαύρες αμμοθίνες, στο μπλε φως του χειμώνα. Το καλοκαίρι, αντίθετα, το ίδιο βουνό είναι σκοτεινό και το χορτάρι είναι πράσινο.
Hallgrímskirkja
Η Hallgrímskirkja είναι η ψηλότερη εκκλησία της Ισλανδίας, με ύψος περίπου 74,5 μέτρα. Σχεδιάστηκε από τον Guðjón Samúelsson το 1937, ενώ τα κλιμακωτά πτερύγια από σκυρόδεμα θυμίζουν τις βασαλτικές κολόνες της ισλανδικής ακτής. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1945. Ωστόσο, η εκκλησία εγκαινιάστηκε μόλις το 1986.
Ο Γκούντγιον εμπνεύστηκε από τον Εξπρεσιονισμό. Στην Κοπεγχάγη, το ίδιο κίνημα διαμόρφωσε τις ανοιχτόχρωμες τοξωτές οροφές από τούβλα της Εκκλησίας του Γκρούντβιγκ, την οποία επίσης φωτογράφισα. Για το υπόλοιπο της πόλης, δείτε τον οδηγό μας για την Κοπεγχάγη.
Στις 12 Φεβρουαρίου, η ομάδα μας στάθηκε μπροστά από την εκκλησία, όπως κάνουν σχεδόν όλοι. Εγώ, αντίθετα, πήγα από την πλευρά. Από εκεί, ο χαμηλός φεβρουαριανός ήλιος ξεπρόβαλε πίσω από τον πύργο, ενώ το άγαλμα του Leif Erikson παρέμεινε στο κάδρο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δώρισαν αυτό το άγαλμα στην Ισλανδία το 1930. Τελικά, η πλάγια όψη απεικόνιζε την Hallgrímskirkja με τον ήλιο στη γωνία της.

Sun Voyager
Στον παραλιακό δρόμο Sæbraut, ένα ατσάλινο σκάφος κοιτάζει προς τον κόλπο. Ο Jón Gunnar Árnason σχεδίασε το Sólfar, το «Sun Voyager», για την 200ή επέτειο του Ρέικιαβικ το 1986. Αποκαλύφθηκε το 1990, ένα χρόνο μετά το θάνατό του.
Αν και μοιάζει με πλοίο των Βίκινγκ, δεν είναι. Ο Jón Gunnar το χαρακτήρισε μάλλον «πλοίο των ονείρων» και «ωδή στον ήλιο». Εμπνεύστηκε από μια ιστορία ταξιδιωτών που έπλεαν προς τον ήλιο που έδυε. Αναζητούσαν την πατρίδα τους και έτσι έφτασαν στην Ισλανδία.
Απέναντι, το όρος Έσγια κατεβάζει το χιόνι μέχρι την ακτή. Πάνω από αυτό, ο χειμερινός ουρανός έγινε ροζ και μοβ. Φωτογράφισα το Sun Voyager από το πλάι, κάτω από έναν ροζ χειμερινό ουρανό. Έτσι, η πλώρη δείχνει προς τον ανοιχτό χώρο.

Φωτογράφιση της Ισλανδίας
Η Ισλανδία είναι εύκολο να φωτογραφηθεί, αλλά δύσκολο να φωτογραφηθεί καλά. Κάθε διάσημη θέα έχει φωτογραφηθεί χιλιάδες φορές. Γι’ αυτό, μια φωτογραφία πρέπει να κερδίσει τη θέση της με κάτι παραπάνω.
Εδώ, αυτό το κάτι ήταν η κλίμακα. Πρώτον, ο καταρράκτης Skógafoss έχει μια κόκκινη κουκκίδα στη βάση του. Δεύτερον, ο καταρράκτης Seljalandsfoss έχει δύο πεζοπόρους, ενώ στη λιμνοθάλασσα υπάρχουν τρία άτομα κάτω από τον τοίχο πάγου. Πάνω απ’ όλα, υπάρχει ο ξεναγός στην κορυφή. Σε κάθε φωτογραφία, ένα άτομο δείχνει το μέγεθος του τόπου.
Τέλος, η εποχή. Τον Φεβρουάριο το φως της ημέρας διαρκεί λιγότερο από οκτώ ώρες, οπότε κάθε φωτογραφία τραβήχτηκε σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Το Vestrahorn φωτογραφήθηκε μετά τη δύση του ηλίου, και το Seljalandsfoss στο τελευταίο φως της ημέρας.
Μετακινήσεις στην Ισλανδία
Οι περισσότεροι επισκέπτες προσγειώνονται στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Κεφλαβίκ, περίπου 50 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ρέικιαβικ. Από εκεί, ένα ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο αποτελεί τον ευκολότερο τρόπο για να εξερευνήσετε τη νότια ακτή. Οι καταρράκτες Seljalandsfoss, Skógafoss και η πόλη Vík βρίσκονται κατά μήκος της Οδού 1, σε απόσταση μιας ημέρας οδήγησης από την πρωτεύουσα.
Αντίθετα, το Χόφν, το Βατναγιόκουλ και το Vestrahorn βρίσκονται πολύ πιο ανατολικά. Επομένως, προγραμματίστε τουλάχιστον μία διανυκτέρευση στη νοτιοανατολική Ισλανδία. Το χειμώνα, ελέγχετε κάθε πρωί τον ιστότοπο road.is για τις συνθήκες των δρόμων, καθώς οι καταιγίδες κλείνουν τμήματα της Οδού 1 χωρίς προειδοποίηση.
Η Ισλανδία δεν ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά αποτελεί μέρος της Ζώνης Σένγκεν. Χρησιμοποιεί την ισλανδική κρόνα, ενώ οι κάρτες λειτουργούν σχεδόν παντού, ακόμη και σε απομακρυσμένους σταθμούς βενζίνης.
Συχνές Ερωτήσεις
Ποια είναι η καλύτερη εποχή για να επισκεφτεί κανείς την Ισλανδία;
Εξαρτάται από το τι θέλετε, καθώς το χειμώνα και το καλοκαίρι μοιάζουν με δύο διαφορετικές χώρες. Από τον Νοέμβριο έως τον Μάρτιο, θα βρείτε χιόνι, σπηλιές πάγου και μακρύ λυκόφως, αλλά μόνο λίγες ώρες φωτός της ημέρας. Το καλοκαίρι φέρνει τον ήλιο του μεσονυκτίου, καταπράσινες πλαγιές, ανοιχτούς δρόμους στα ορεινά και παπαγάλους στα βράχια. Στο ταξίδι μας τον Φεβρουάριο, το φως της ημέρας διαρκούσε λιγότερο από οκτώ ώρες, και ο χαμηλός ήλιος φωτίζε κάθε καρέ.
Πόσες μέρες χρειάζεστε στην Ισλανδία;
Ένα μακρύ Σαββατοκύριακο αρκεί για να επισκεφθείτε το Ρέικιαβικ και τους καταρράκτες της νότιας ακτής μέχρι το Vík. Μια εβδομάδα αρκεί για να φτάσετε στη νοτιοανατολική περιοχή, με το Βατναγιόκουλ, τις λιμνοθάλασσες των παγετώνων και το Vestrahorn. Τέλος, δέκα ημέρες έως δύο εβδομάδες σας επιτρέπουν να καλύψετε ολόκληρο τον περιφερειακό δρόμο. Το χειμώνα, προσθέστε μια επιπλέον ημέρα, καθώς οι καταιγίδες μπορεί να κλείσουν τους δρόμους για μία ή περισσότερες ημέρες.
Μπορείτε να επισκεφθείτε μια σπηλιά πάγου στην Ισλανδία μόνοι σας;
Όχι. Οι σπηλιές πάγου αλλάζουν κάθε εποχή, ενώ ορισμένες καταρρέουν μέσα σε λίγες μέρες. Πιστοποιημένοι οδηγοί ελέγχουν και ασφαλίζουν τις διαδρομές κάθε πρωί, ενώ παρέχουν κράνη και κραμπόν. Οι εκδρομές στις σπηλιές κάτω από το Βατναγιόκουλ πραγματοποιούνται συνήθως από τον Νοέμβριο έως τον Μάρτιο περίπου. Κάντε κράτηση εκ των προτέρων, καθώς οι ομάδες είναι μικρές και η σεζόν είναι σύντομη.
Μπορεί κανείς να περπατήσει πίσω από τον καταρράκτη Seljalandsfoss το χειμώνα;
Μερικές φορές. Υπάρχει ένα μονοπάτι που οδηγεί πίσω από τον καταρράκτη. Ωστόσο, το χειμώνα τα ψιλά νερά παγώνουν πάνω στα βράχια και το μονοπάτι είναι συχνά παγωμένο ή κλειστό. Φορέστε κραμπόν ή μικροκαρφιά και γυρίστε πίσω αν το έδαφος φαίνεται επικίνδυνο. Η θέα από μπροστά, ειδικά κατά το ηλιοβασίλεμα, είναι εξίσου εντυπωσιακή.
Πόσο απέχει το Vestrahorn από το Ρέικιαβικ;
Το Vestrahorn βρίσκεται στη χερσόνησο Stokksnes κοντά στο Höfn, περίπου 460 χιλιόμετρα ανατολικά του Ρέικιαβικ, κατά μήκος της Οδού 1. Η διαδρομή διαρκεί περίπου έξι ώρες χωρίς στάσεις, ενώ το χειμώνα διαρκεί περισσότερο. Οι περισσότεροι φωτογράφοι συνδυάζουν την επίσκεψη εκεί με το Βατναγιόκουλ και τις λιμνοθάλασσες των παγετώνων, διανυκτερεύοντας στο Höfn ή κοντά σε αυτό.
Μπορεί κανείς να δει το βόρειο σέλας στην Ισλανδία;
Ναι, περίπου από τον Σεπτέμβριο έως τον Απρίλιο, όταν οι νύχτες είναι αρκετά σκοτεινές. Χρειάζεται καθαρός ουρανός και ηλιακή δραστηριότητα, οπότε δεν υπάρχει εγγύηση για συγκεκριμένη ημερομηνία. Για να έχετε τις καλύτερες πιθανότητες, απομακρυνθείτε από τα φώτα του Ρέικιαβικ. Η Μετεωρολογική Υπηρεσία της Ισλανδίας δημοσιεύει καθημερινή πρόγνωση για το βόρειο σέλας και τη νεφοκάλυψη.
Ποιο νόμισμα χρησιμοποιεί η Ισλανδία;
Η Ισλανδία χρησιμοποιεί την ισλανδική κρόνα (ISK). Οι κάρτες, συμπεριλαμβανομένων των ανέπαφων πληρωμών, γίνονται δεκτές σχεδόν παντού, από τα καφέ του Ρέικιαβικ μέχρι τα βενζινάδικα στον περιφερειακό δρόμο. Πολλοί ταξιδιώτες δεν χρειάζονται ποτέ μετρητά. Η Ισλανδία ανήκει στον Χώρο Σένγκεν, αλλά όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οπότε το ευρώ δεν χρησιμοποιείται.



