Δεν είχα σκοπό να φωτογραφίσω το Δημαρχείο του Πλόβντιβ εκείνο το βράδυ.
Αφού αποτύπωσα το χρυσαφένιο ηλιοβασίλεμα από τον Πύργο του Ρολογιού του Πλόβντιβ και μια πανοραμική θέα του ορίζοντα της πόλης, πήρα έναν άλλο δρόμο κατεβαίνοντας τον λόφο —μία από εκείνες τις ήσυχες, αυθόρμητες επιλογές που μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη τη βραδιά σου. Η φωτογραφική μου μηχανή ήταν ήδη μαζεμένη, το τρίποδό μου κρεμασμένο στο σακίδιό μου, και απλώς απολάμβανα τη γοητεία του κέντρου της πόλης, όταν στρίψαμε μια γωνία και το είδα: το Δημαρχείο του Πλόβντιβ, που λάμπει απαλά πίσω από ένα αστραφτερό σιντριβάνι στην πλατεία Στέφαν Σταμπολόφ.
Ακόμα και χωρίς να γνωρίζω αρχικά το όνομα του κτιρίου, ήξερα ότι έπρεπε να σταματήσω. Δεν ήταν απλώς ένα φωτισμένο κυβερνητικό κτίριο. Έμοιαζε με σκηνή από όνειρο — όπου τα χρώματα του σιντριβανιού αναμειγνύονταν με τον βραδινό αέρα και οι περίτεχνες λεπτομέρειες του κτιρίου λάμπουν με ζεστασιά. Και μετά ήταν και η μουσική. Έπεφτε από το Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο του Πλόβντιβ — μια ζωντανή συναυλία που αντηχούσε στους παλιούς δρόμους, προσθέτοντας ένα μουσικό υπόβαθρο στη σιωπή. Στάθηκα εκεί για μια στιγμή, απλά ακούγοντας.
Και μετά τα ξεπακετάρισα όλα ξανά.
Φωτογραφίζοντας το Δημαρχείο του Πλόβντιβ: Ένα μάθημα για τη ροή και την αντίθεση
Αν και το σιντριβάνι στο προσκήνιο είναι συμμετρικό, επέλεξα σκόπιμα να μην το τοποθετήσω στο κέντρο. Αντίθετα, ήθελα να δημιουργήσω μια αντιπαράθεση: η καμπύλη του σιντριβανιού να οδηγεί απαλά το βλέμμα προς το ίδιο το Δημαρχείο. Αυτή η καμπύλη ξεκινά από την κάτω δεξιά γωνία της εικόνας, στρέφεται προς τα αριστερά και στη συνέχεια επιστρέφει προς το κτίριο, δημιουργώντας μια κλειστή σύνθεση που κρατά την προσοχή του θεατή να περιπλανιέται μεταξύ των δύο σημείων εστίασης.
Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε με:
Εκατό
Είκοσι τέσσερα χιλιοστά
f/8
Έκθεση 20 δευτερολέπτων
Τρίποδο και χρονοδιακόπτης 2 δευτερολέπτων
Ρύθμισα την έκθεση με βάση τα φωτεινότερα σημεία —τόσο τα πιο λαμπερά πίδακα του σιντριβανιού όσο και τη φωτισμένη πρόσοψη του κτιρίου— για να διατηρήσω τις λεπτομέρειες και στα δύο. Επειδή επρόκειτο για μακρά έκθεση, ακόμα κι αν κάποιος περνούσε μέσα στο κάδρο, δεν θα παρέμενε ορατός εκτός αν στεκόταν ακίνητος. Εκείνο το βράδυ, δεν χρειάστηκε να περιμένω κανέναν. Αλλά ακόμα κι αν χρειαζόταν, συχνά τραβάω δύο φωτογραφίες με διαφορά ενός ή δύο λεπτών και τις συνδυάζω κατά την επεξεργασία για να αφαιρέσω τους περαστικούς.
Αν μόλις αρχίζετε να εξερευνάτε τη νυχτερινή φωτογραφία, αυτού του είδους οι σκηνές αποτελούν ένα εξαιρετικό πεδίο εξάσκησης. Θα μάθετε πώς κινείται το φως, πώς συμπεριφέρεται το νερό σε μεγάλες ταχύτητες κλείστρου και πώς να συνθέτετε τις φωτογραφίες σας με σκοπό —ακόμη και όταν το θέμα σας φαίνεται ότι θα έπρεπε να βρίσκεται στο κέντρο.
Λίγη ιστορία: Το Δημαρχείο του Πλόβντιβ και η πλατεία γύρω από αυτό
Αυτό το μεγαλοπρεπές κτίριο είναι το Δημαρχείο του Πλόβντιβ, το οποίο βρίσκεται στην καρδιά της πλατείας Στέφαν Σταμπολόφ. Η ίδια η πλατεία αποτελεί ιστορικό χώρο: κάποτε φιλοξενούσε ρωμαϊκά λουτρά και αργότερα το τζαμί Αλάντζα της οθωμανικής εποχής, προτού μετατραπεί σε δημοτικό και πολιτιστικό κέντρο.
Δεν είναι μόνο ένα σημαντικό διοικητικό κτίριο, αλλά και ένα από τα ομορφότερα κτίρια της πόλης — ειδικά τη νύχτα, όταν η πρόσοψή του φωτίζεται σαν σκηνικό θεάτρου.
Εκείνο το βράδυ, είχα την καλύτερη θέα σε όλη την πόλη. Όχι μόνο για να θαυμάσω το τοπίο, αλλά και για να το νιώσω. Ο ήχος των σιντριβανιών. Η συναυλία που αντηχούσε από ψηλά. Η γαλήνη των αστεριών καθώς ο ουρανός καθαριζόταν. Δεν ήταν μόνο για τη φωτογραφία — ήταν για τη στιγμή.
Θέλεις να δεις περισσότερα από εκείνη τη βραδιά;
Αν σας άρεσε αυτή η εικόνα, ίσως να θέλετε να δείτε επίσης:
Και οι δύο τραβήχτηκαν λίγο πριν βρεθώ μπροστά σε αυτό το σιντριβάνι, με τη φωτογραφική μηχανή ξανά στο χέρι, κάτω από τα αστέρια.
Γιατί αυτό έχει σημασία
Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο και αναρωτιέσαι αν οι βραδινές σου βόλτες με τη φωτογραφική μηχανή έχουν σημασία… έχουν. Δεν χρειάζεσαι σχέδιο. Δεν χρειάζεσαι τελειότητα. Απλώς πρέπει να παρατηρείς, να ζεις την στιγμή και να συνεχίζεις να τραβάς φωτογραφίες. Ακόμα κι αν κανείς άλλος δεν τις βλέπει ακόμα — εσύ τις βλέπεις. Και εκεί ξεκινά η τέχνη.
Αν σας ενδιαφέρει να μάθετε πώς τραβάω φωτογραφίες όπως αυτή, ή απλώς θέλετε να δείτε περισσότερες κρυφές γωνιές και το χρυσό φως από όλο τον κόσμο, μη διστάσετε να εγγραφείτε ή να με ακολουθήσετε. Μοιράζομαι όχι μόνο τις εικόνες, αλλά και ολόκληρη την ιστορία πίσω από τον φακό για μερικά από τα κρυμμένα διαμάντια και τις υποτιμημένες ευρωπαϊκές πόλεις.
Θέλετε να δείτε τη γοητευτική πόλη που επισκεφθήκαμε πριν από το Πλόβντιβ; Ρίξτε μια ματιά στο άρθρο μου «Πανοραμική άποψη του Μπάνσκο το καλοκαίρι με drone».
