Μόλις επέστρεψα από το ταξίδι μου στα πορτογαλικά βουνά, όπου αναζήτησα το φως του φθινοπώρου. Πριν όμως σας μιλήσω γι’ αυτά, σας χρωστάω ακόμα την αγαπημένη μου φωτογραφία από το φθινόπωρο του Σεπτεμβρίου στο Παρίσι.
Τις περισσότερες μέρες έβρεχε αρκετά, αλλά εκείνο το βράδυ ήταν πραγματικά υπέροχο. Η πρόγνωση δεν ήταν καλή, αλλά έβλεπα τον ήλιο να ξεπροβάλλει ξανά και ξανά πίσω από τα σύννεφα, οπότε αποφάσισα να το ρισκάρω. Τελικά, αποδείχθηκε η αγαπημένη μου φωτογραφία από το ταξίδι — το Παρίσι το φθινόπωρο είναι απλά μαγευτικό.
Όταν επιτέλους σταματήσει η βροχή
Το θέμα με το Παρίσι το φθινόπωρο είναι το εξής: σε κρατάει σε αγωνία.
Η πρόγνωση υποσχόταν έναν μονότονο γκρίζο ουρανό, από αυτούς που προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι ίσως υπάρχει κάποια υφή στα σύννεφα, αν ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου αρκετά σφιχτά.
Όμως, περίπου κάθε ώρα, άνοιγε μια ρωγμή — μια μικροσκοπική ακτίνα φωτός που έπεφτε πάνω στον Σηκουάνα και μετά εξαφανιζόταν πάλι. Ξέρεις αυτό το συναίσθημα, έτσι; Το δίλημμα «να βγω έξω ή να περιμένω να περάσει;». Το κομμάτι σου που θέλει να μείνει στεγνό εναντίον του κομματιού σου που φοβάται μήπως χάσει τη στιγμή.
Τελικά, εμπιστεύτηκα το ένστικτο που κάθε φωτογράφος μαθαίνει με τον δύσκολο τρόπο:
όταν ο καιρός φαίνεται ασταθής, μάζεψε τον εξοπλισμό σου και φύγε.
Η άποψη: Απλό, κλασικό, τέλειο
Τράβηξα αυτή τη φωτογραφία από τον Σηκουάνα, κοντά στην Εθνοσυνέλευση — τίποτα κρυφό, τίποτα μυστικό, απλώς μια από αυτές τις διαχρονικές γωνιές του Παρισιού που σε ανταμείβουν όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές.
Ακριβώς απέναντι από τον ποταμό βρίσκεται το Παλάς Μπουρμπόν, πλαισιωμένο από κλαδιά που έχουν ήδη αρχίσει να χρυσαφίζουν. Και πίσω του, ο Πύργος του Άιφελ υψώνεται μέσα από την ομίχλη, σχεδόν χάνοντας μέσα στη ζεστή λάμψη.
Δεν χρειάζεται να ανέβεις σε κάποια επιβλητική κορυφή για να δημιουργήσεις ατμόσφαιρα — μερικές φορές αρκεί απλώς να πλησιάσεις το ποτάμι και να αφήσεις την πόλη να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα.
Οι ρυθμίσεις μου (EXIF)
Φωτογραφική μηχανή: SONY ILCE-7RM5
Εστιακό μήκος: 35 mm
Διάφραγμα: f/16
Έκθεση: 1/200 δευτ.
ISO: 100
Το Παρίσι το φθινόπωρο – Η εποχή ενός φωτογράφου
Οι περισσότεροι φαντάζονται το Παρίσι την άνοιξη. Αλλά το φθινόπωρο;
Το φθινόπωρο είναι για τους φωτογράφους.
Οι μέρες γίνονται πιο σύντομες, το φως πιο απαλό και η πόλη φαίνεται λιγότερο βιαστική. Ακόμη και ο Σηκουάνας φαίνεται να ρέει πιο αργά. Και αν σας αρέσουν οι μικρές περιέργειες, ορίστε μία: το Παρίσι έχει τόσα πολλά δέντρα που η πόλη μετράει μάλιστα τη βιοποικιλότητά της. Για τα πιο αξιοσημείωτα δέντρα της, δείτε εδώ.
Αυτή είναι η εποχή που το Παρίσι μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής
— και το σκηνικό αλλάζει κάθε πέντε λεπτά.
Θα επέστρεφα για να δω κι άλλες φθινοπωρινές εικόνες του Παρισιού;
Απολύτως. Και αν είσαι φωτογράφος εσωστρεφής, προσεκτικός, που αγαπάς τα χρώματα και αναζητάς το νόημα — το Παρίσι το φθινόπωρο είναι το είδος του μέρους που σου δίνει χώρο να αναπνεύσεις και να δημιουργήσεις.
Αυτή η φωτογραφία δεν ήταν προγραμματισμένη. Δεν είχε γίνει προεργασία.
Ήταν το αποτέλεσμα του να παρατηρώ τον ουρανό, να εμπιστευτώ ένα προαίσθημα και να είμαι διατεθειμένος να βραχώ λίγο.
Και ειλικρινά; Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που το λατρεύω.
Δείτε την άλλη μου ανάρτηση στο blog αν σας αρέσουν τα φθινοπωρινά φώτα: Το νέο φθινόπωρο | Ποταμός Όντερ, Γερμανία.
