De London Eye is het hoogste reuzenrad van Europa en het op twee na hoogste ter wereld. Het werd gebouwd ter gelegenheid van de millenniumviering en zou eigenlijk maar vijf jaar blijven draaien. Het was onzeker of het zou blijven bestaan, maar na het grote succes van dit idee besloten ze de London Eye toch te laten draaien.
Een groot succes? Misschien wel. Voor mij persoonlijk is een reuzenrad niet zo aantrekkelijk, maar ik behoor waarschijnlijk tot de minderheid. Voor Daria was het zelfs het allerbelangrijkste om te doen in Londen (naast de verplichte rit met de dubbeldekkerbus) en blijkbaar dachten veel anderen er net zo over. Hoewel je online van tevoren kaartjes kunt kopen, moesten we toch bijna 2 uur wachten voordat we eindelijk onze capsule in konden.
Natuurlijk was ik makkelijk over te halen, want een uitzicht vanaf 135 meter hoogte biedt de kans op prachtige foto’s. Aangezien de rondrit in totaal een half uur duurt, heb je genoeg tijd om wat foto’s te maken. Wat ik echter niet had verwacht, was de staat van de capsule. Het glas was erg vies en bekrast. Voor de prijs die je voor de rit betaalt, had ik gehoopt dat ze de London Eye in betere staat zouden houden.
Het uitzicht was echter geweldig. Met je eigen ogen kon je alle belangrijke bezienswaardigheden in Londen zien. Het weer was perfect, dus het uitzicht werd helemaal niet verstoord. In de capsule stonden minicomputers die je vertelden waar je precies naar keek. Afgezien van mensen die rondrenden en zich gedroegen als katvissen, was het de moeite waard om daar twee uur op te wachten.
Hoe dan ook, de volgende keer zou ik de London Eye 's avonds of 's nachts bezoeken. Het uitzicht over de verlichte skyline van Londen moet geweldig zijn.








