De bedevaartskerk in Wies ligt niet in het centrum van een grote stad en is niet meteen een voor de hand liggende bestemming. Als je er aankomt, heb je zelfs het gevoel dat je midden in een veld staat. Toch trekken er elk jaar talloze toeristen naar deze plek. De kerk is een echt juweeltje van de Beierse rococo en er gaat een mysterieus verhaal over rond.
Op 14 juni 1738 merkte Maria Lori, een inwoonster van het dorp Wies, dat het houten beeld van de gegeselde Christus bloedtranen huilde. Al snel werd het beeld een bedevaartsoord en begonnen pelgrims uit Duitsland, Oostenrijk, Bohemen en Italië naar Wies te komen. Om de toestroom van bezoekers op te vangen, besloten het plaatselijke klooster en de omwonenden een heiligdom te bouwen.
In 1983 werd de bedevaartskerk in Wies opgenomen op de UNESCO-werelderfgoedlijst. Daarom wilde Nico een bezoek aan dit dorpje zeker niet aan zich voorbij laten gaan. Toen we daar aankwamen, was het bewolkt. Maar toen we op zoek gingen naar een geschikte plek om een foto te maken, sloeg het weer plotseling om – bijna alsof we het hadden gewenst.
