Jeśli kiedykolwiek byłeś w Portugalii, pewnie dobrze znasz „azulejo”. To kolorowe kafelki, którymi zdobi się budynki, pałace, kościoły, szkoły itp. Zazwyczaj mają różne kształty i odcienie. Było więc dla nas wielkim zaskoczeniem, gdy dowiedzieliśmy się, że tak naprawdę głównym przeznaczeniem azulejo było zastosowanie praktyczne, a nie dekoracyjne.
Azulejo
Słowo „azulejo” pochodzi z języka arabskiego i zasadniczo oznacza „polerowane kamienie”. Kamienie te były używane do pokrywania budynków, aby regulowały temperaturę wewnątrz w miesiącach letnich i zimowych. Azulejo czerpało inspirację z mozaik bizantyjskich i rzymskich, z perskimi wpływami, które widać w krzywiznach i motywach kwiatowych. Azulejo było popularne głównie we Włoszech (Ligurii), Hiszpanii i Portugalii. Później „rozprzestrzeniło się” na hiszpańskie i portugalskie kolonie. Złoty wiek produkcji azulejo przypadł na XVIII wiek, kiedy rozpoczęła się masowa produkcja, żeby zaspokoić popyt portugalskiej kolonii – Brazylii.
W dzisiejszych czasach Portugalia znana jest przede wszystkim z ceramicznych płytek pokrytych szkliwem cynowym. Pokrywają one nie tylko zabytkowe budynki, ale także nowoczesne domy, restauracje, bary itp. W centrum Lizbony znajdziesz wielu producentów, którzy nadal tworzą azulejo. Oprócz wzorów kwiatowych i figuratywnych nadal można zobaczyć wiele kompozycji azulejo przedstawiających historię Portugalii lub po prostu idylliczne sceny z życia.
Podczas naszej wędrówki z Lizbony do Cascais widzieliśmy kiedyś piękną mozaikę. Chafariz de Paço de Arcos – „Stara fontanna Paço de Arcos” była dokładnie w naszym ulubionym stylu azulejo. Miał niebiesko-białe malowidła, które idealnie komponowały się z błękitnym niebem nad słoneczną Lizboną.
