Góry Anaga na Teneryfie

Góry Anaga sprawiły, że poczuliśmy się jak w środku lasu z bajki o Czerwonym Kapturku braci Grimm, dzięki kształtom drzew w lesie laurowym. Innym razem znaleźliśmy się w małej, odizolowanej wiosce, która rozciągała się na wiecznie zielonych zboczach gór i wyglądała niemal jak starożytna cywilizacja Majów.

Stało się to tuż po tym, jak otoczyły nas krople wody, które unosiły się z potężnych fal Oceanu Atlantyckiego, uderzając o gigantyczne skały północnego wybrzeża wyspy. A wszystko to po obejrzeniu zaledwie niewielkiej części tego łańcucha górskiego.

Góry Anaga – spacer w chmurach

Czy kiedykolwiek marzyłeś o tym, żeby znaleźć się w lesie mglistym? No wiesz, tak jak w filmach, kiedy nagle dżungla spowija się mgłą, a bohater wpatruje się w każdy cień między drzewami? Zawsze myśleliśmy, że żeby znaleźć taki las, trzeba pojechać przynajmniej do Ameryki Południowej. Jakież było nasze zdziwienie, gdy odkryliśmy, że nasza kilkugodzinna wędrówka po górach Anaga na północy Teneryfy będzie jak spacer w chmurach, które znikają i pojawiają się na nowo przy najmniejszym podmuchu wiatru.

Od dłuższego czasu planowaliśmy wycieczkę w góry Anaga, sprawdzając szlaki i miejsca, które moglibyśmy odwiedzić. Zima to nie najlepszy czas na wędrówkę w te strony bez solidnej wiedzy o ścieżkach, które mogą być błotniste i strome. Zainspirowani zdjęciami lasu laurowego, który wygląda jak las z bajki Grimmów o Czerwonym Kapturku, znaleźliśmy szlak, który zaprowadziłby nas w sam środek takiej opowieści.

Obszar Anaga należy do światowej sieci rezerwatów biosfery UNESCO. Powstał on w wyniku erupcji wulkanicznej 7–9 milionów lat temu. Cechą szczególną tego miejsca jest las laurowy, który wyewoluował miliony lat temu na superkontynencie Gondwana, a na świecie pozostało już tylko kilka takich miejsc. Dziś obszar ten jest domem dla różnych endemicznych zwierząt i roślin.

Drogi samochodowe są tam wyjątkowe, podobnie jak sama historia tego miejsca. Prawdziwa zabawa zaczyna się, gdy wkroczysz na szlaki turystyczne i zaczniesz wspinać się na te góry. Góry Anaga sięgają w najwyższych punktach 600 m n.p.m., więc uznaliśmy, że kilkugodzinna wędrówka nie będzie wielkim wyzwaniem, nawet przy niezbyt sprzyjającej pogodzie. Znaleźliśmy kilka tras w aplikacji i byliśmy dobrze wyposażeni w buty trekkingowe oraz kurtki przeciwdeszczowe.

Wyruszyliśmy z miejsca zwanego Vega de la Mercedes, które na początku wyglądało jak każdy europejski las. Jednak im głębiej szlak prowadził nas w góry, tym bardziej fantastycznie ukształtowane drzewa pojawiały się przed naszymi oczami. Wygięte pnie i opadające gałęzie sprawiały wrażenie, jakby miały tysiące lat. W pewnym momencie zauważyliśmy, że otacza nas mgła, a chwilę wcześniej słyszeliśmy jeszcze szum wiatru w koronach drzew i byliśmy w słońcu. To nie była mgła – szliśmy w chmurach! Nico był tak zafascynowany tym naturalnym zjawiskiem, że spędziliśmy prawie godzinę, robiąc zdjęcia szlaków pojawiających się i znikających w chmurach.

Co godzinę odkrywaliśmy nowe rodzaje lasów, nowe widoki na góry i nowe rośliny. Jednak adrenalina podskakiwała nam nie tylko z powodu przyrody, ale też z powodu kilku wypadków na trasie. Schodzenie lub wspinanie się po stromych ścieżkach bywa trudne, gdy ziemia jest ciągle mokra.

W pewnym momencie wpadliśmy na „genialny” pomysł, żeby skrócić sobie drogę do miasta, gdzie zostawiliśmy samochód, i skorzystaliśmy ze skrótu, który zasugerowała nam aplikacja. Nie pamiętamy, żebyśmy kiedykolwiek w życiu szli po bardziej stromym zboczu niż to – musieliśmy schodzić na rękach i nogach. W końcu oboje zjechaliśmy na dole z ciężkimi plecakami z aparatem na plecach. Na szczęście udało nam się zatrzymać przed przepaścią i nic z wyposażenia Nico nie uległo uszkodzeniu. Widok w dół przekonał nas, żeby wspiąć się z powrotem i wybrać dość długą, ale znacznie bezpieczniejszą ścieżkę.

Musieliśmy się z siebie śmiać, kiedy dotarliśmy do miasta na dole. Wyglądaliśmy, jakbyśmy właśnie wyszli z kąpieli błotnej. Ale co gorsza, po wielu godzinach marszu byliśmy głodni jak wilki. W końcu musieliśmy więc pójść do lokalnej restauracji, a nie prezentowaliśmy się zbyt, hmm… reprezentacyjnie. Mimo trudnych szlaków, piękno i różnorodność przyrody tego miejsca tak nas zachwyciły, że postanowiliśmy wracać tu wielokrotnie – przynajmniej po przejściu na emeryturę.

Benijo/La Roca i miasteczko Taganana

Kolejnego dnia skusiło nas, żeby odkryć północną część gór Anaga. Było tam jedno konkretne miejsce, które Daria chciała odwiedzić, a nazywa się „Taganana”. Wygląda trochę jak miasto cywilizacji Majów, położone wśród wiecznie zielonych gór. Jasne kolory ścian kwadratowych domów mocno kontrastowały z ciemnozielonymi i szarymi górami.

Nie było to tylko wrażenie odizolowanego miejsca – naprawdę trudno było się tam dostać. Żeby zobaczyć tę wioskę, musieliśmy przejechać prawie całkowicie górską drogą tak krętą, że czasami skręcała w lewo lub w prawo o 180 stopni, kilka razy na zaledwie kilku kilometrach. Ale było warto. Spokój i majestat tego miejsca ukoiły nasze nerwy po tej szalonej jeździe w górę i w dół.

Tuż za tą wioską znajdowały się plaża Benijo i La Roca. Miejsce, o którym marzył Nico w swojej fotograficznej wizji. To północne wybrzeże Teneryfy. Stoki gór nagle się tam kończą i górują nad plażą z czarnym piaskiem (pozostałości wulkaniczne). Jednak to, co nas najbardziej fascynowało, to gigantyczne skały, które wyłaniały się z oceanu na naszych oczach, gdy tylko zeszliśmy po schodach ze wzgórza na brzeg.

Ogromne fale rozbijały się o nie, pozostawiając w powietrzu perły wody. Musieliśmy krzyczeć, żeby się usłyszeć z powodu tego hałasu, i nie mogliśmy sobie wyobrazić, jak ktoś mógłby tu pływać… Jednak dla Nico było to fotograficzne niebo i nowe wyzwanie, bo wcześniej nie robił zbyt wielu ujęć z tak skalistego wybrzeża, gdzie woda po prostu rozpryskiwała się przed obiektywem.

Góry Anaga były jednym z powodów, dla których zakochaliśmy się w Teneryfie. Ta dzika, pradawna przyroda w połączeniu z widokami na malownicze wioski, przypominające starożytne kultury Ameryki Południowej, zapierała nam dech w piersiach co kilka kilometrów, które pokonywaliśmy samochodem lub pieszo. Drogi w górach Anaga czasami wywoływały u nas lekkie zawroty głowy, ale były też przygodą. Jednak to, co uderzyło nas najbardziej, to uczucie spokoju, bliskości natury i jej korzeni.