{"id":175124,"date":"2026-07-23T13:05:43","date_gmt":"2026-07-23T13:05:43","guid":{"rendered":"https:\/\/sumfinity.com\/?p=175124"},"modified":"2026-08-28T15:33:24","modified_gmt":"2026-08-28T15:33:24","slug":"dolomieten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/sumfinity.com\/nl\/travel\/dolomieten\/","title":{"rendered":"Dolomieten"},"content":{"rendered":"

De Dolomieten zijn een bergketen in de Noord-Italiaanse Alpen, die zich uitstrekt over Zuid-Tirol, Trentino en Belluno, met 18 toppen die boven de 3.000 meter uitkomen. De bleke rots die ze hun kleur en naam geeft, ontstond zo\u2019n 230 miljoen jaar geleden als een tropisch atol, en de hele bergketen werd in 2009 opgenomen op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. De dichtstbijzijnde grote steden zijn Veneti\u00eb en Innsbruck, allebei op ongeveer twee uur rijden van het hart van de bergketen.<\/p>\n

\"Misurina<\/a>
Misurina \u2013 de Civetta en\u2026 een voetbalveld! | Dolomieten, Itali\u00eb<\/figcaption><\/figure>\n

Het meer van Braies<\/h2>\n

Het Lago di Braies is waarschijnlijk het bekendste meer in de Dolomieten, ontstaan doordat een aardverschuiving de rivier de Braies afdamde. Overdag stromen er massa\u2019s mensen langs de oever en staan ze in de rij voor de houten roeiboten. Kom je \u2019s avonds, dan is het precies andersom: de bootjes liggen in rijen aangemeerd en je kunt in je eentje zitten te kijken naar het boothuis en het stille, smaragdgroene water<\/a>, terwijl het laatste licht langs de rotswand achter je wegzakt.<\/p>\n

De legendes hier horen er gewoon bij. E\u00e9n ervan zegt dat bij volle maan de bergen achter het meer een geheime poort naar de onderwereld openen. Op een lege oever bij avond, met het water als een perfecte spiegel, klinkt dat verhaal helemaal niet zo vergezocht.<\/p>\n

\"Evening<\/a>
Het Braies-meer | Dolomieten, Itali\u00eb<\/figcaption><\/figure>\n

Misurina<\/h2>\n

Misurina ligt op 1.754 meter hoogte, en de lucht is het eerste wat je opvalt: aan de omgeving van het meer worden van oudsher geneeskrachtige eigenschappen toegeschreven voor aandoeningen aan de luchtwegen, en er is hier tot op de dag van vandaag een kuuroord gevestigd. Het kostte ons even tijd om aan het ademen op die hoogte te wennen; het uitzicht maakte het er niet makkelijker op.<\/p>\n

Volgens de legende bestaat het meer uit de tranen van de reusachtige koning Sorapiss, die zich omwille van zijn dochter Misurina in een berg veranderde en huilde toen ze uit zijn hand viel. Wat we in plaats van reuzen aantroffen, was het meer dat het dorp en de rotswanden perfect weerspiegelde<\/a>. Elke wandeling door het dorp leverde een andere compositie op, omdat de bergen je aan alle kanten omringen.<\/p>\n

\"Misurina<\/a>
Misurina-meer | Dolomieten, Itali\u00eb<\/figcaption><\/figure>\n

Een voetbalveld op 1.754 meter hoogte<\/h2>\n

Het beeld dat me van Misurina bijbleef, was niet het meer. Toen we het dorp uitliepen richting het kuuroord, langs een klein klooster, kwamen we bij een open weide met twee verweerde doelpalen die in het gras stonden, en daarachter een steile wand van dolomietgesteente waar de wolken overheen stroomden.<\/p>\n

Een voetbalveld aan de voet van de bergen<\/a>, op een hoogte waar je al tijdens het lopen de ijle lucht voelde. Hier een hele wedstrijd spelen moet wel een heel eigen soort training zijn; zoals ze zeggen, bewegen op deze hoogte versterkt het lichaam. Ik had me niet kunnen voorstellen dat zo\u2019n schilderachtige vallei voor iets zo alledaags zou worden gebruikt, en juist daarom werkt de foto zo goed.<\/p>\n

Santa Maddalena en de Odle-groep<\/h2>\n

Ik wilde al heel lang de kerk van Santa Maddalena in Val di Funes fotograferen, met de grillige toppen van de Odle op de achtergrond, warm verlicht door de ondergaande zon. Op de avond dat we eindelijk de heuvel boven het dorp beklommen, kwam er in plaats daarvan een onweersbui opzetten. We bleven waar we waren terwijl het stormlicht over de kerk en de torenspitsen scheen<\/a>, een zonnestraal die door de donkere wolken heen naar de klokkentoren sneed. Toen werden we kletsnat; regen in de Dolomieten is hevig en kent geen genade.<\/p>\n

Als ik nu naar de foto kijk, was het maar goed dat die droom van een zonnige avond niet doorging. Begin juni hadden we het dorp helemaal voor onszelf, op een plek waar ik had verwacht dat er een rij statieven zou staan.<\/p>\n

\"Santa<\/a>
Santa Maddalena en de Odle-bergketen | Dolomieten, Itali\u00eb<\/figcaption><\/figure>\n

De Picco di Vallandro<\/h2>\n

Het mooie aan autorijden door de Dolomieten is dat de route steeds weer de bestemming overtreft. Op weg naar het Lago di Braies opende zich links van ons een vallei: bloeiende weiden, een grindpad, oude houten hutten en de kale piramide van de Picco di Vallandro die boven de weide uittorende<\/a>, op de Duitse kant van de kaart D\u00fcrrenstein genoemd.<\/p>\n

We stopten, volgden het pad door de weide en vroegen ons af wat die verspreid liggende hutten te betekenen hadden, veel te ver van welke skipiste dan ook om daar dienst te doen; hoogstwaarschijnlijk zijn het oude hooischuren, van het soort dat je op elke bewerkte weide in Zuid-Tirol tegenkomt. Het plan voor die dag veranderde voor een half uurtje, en de omweg won het uiteindelijk van de bestemming.<\/p>\n

\"A<\/a>
Picco di Vallandro | Dolomieten, Itali\u00eb<\/figcaption><\/figure>\n

Antholzer See<\/h2>\n

De Antholzer See, het op twee na grootste meer van Zuid-Tirol, ligt op 1.642 meter hoogte vlak bij de Oostenrijkse grens: een turkoois wateroppervlak omringd door beboste hellingen. Volgens de legende stonden hier ooit drie welvarende boerderijen, waarvan de eigenaren een bedelaar wegstuurden; zijn vloek zette de velden drie dagen later onder water, en sindsdien bedekt het meer ze.<\/p>\n

We kwamen aan in de regen, wat de vraag over zwemmen en wandelen in onbekende bergen meteen beantwoordde. In plaats daarvan maakte ik vanaf een houten uitkijkplatform een foto met lange sluitertijd over het turquoise water<\/a>, terwijl de wolken over de bergkammen schoten. De wandeling rond het meer bleef op het lijstje staan, wat nog een reden is waarom de Dolomieten op elk lijstje van ons blijven staan.<\/p>\n

\"South<\/a>
Zuid-Tirol, het Antholzmeer in de Dolomieten in Itali\u00eb in de zomer<\/figcaption><\/figure>\n

Wanneer kun je het beste naar de Dolomieten gaan?<\/h2>\n

Begin juni verraste ons: de bergweiden waren bijna leeg, de weiden stonden volop in bloei en het weer veranderde razendsnel: van zon naar onweer binnen een uur. Juli en augustus zorgen voor stabiele wandelpaden en de grootste drukte van het jaar, vooral bij het Lago di Braies, waar je \u2019s ochtends vroeg en \u2019s avonds even rust hebt. De herfst kleurt de lariksbomen goud; de winter verandert de regio in een skigebied.<\/p>\n

Wat het seizoen ook is, pak je spullen in voor wisselvallig weer. We zijn \u00e9\u00e9n keer doorweekt geraakt, \u00e9\u00e9n keer door de regen van een wandeling afgedreven, en de twee mooiste foto\u2019s van de reis zijn juist onder die omstandigheden gemaakt.<\/p>\n

Fotograferen in de Dolomieten<\/h2>\n

De Dolomieten belonen je geduld met mooi weer en de bereidheid om even de auto te stoppen. De storm bij Santa Maddalena, de rustige avond bij Braies, de toevallig ontdekte weide onder de Picco di Vallandro: niets ervan was gepland, en alles overtrof het plan. Elke vallei heeft zijn eigen legende, en de bijschriften schrijven zichzelf.<\/p>\n

De Werelderfgoedlijst van 2009<\/a> omvat negen gebergtes, en zelfs tijdens een korte trip kom je er moeiteloos meerdere tegen; de afstanden zijn klein en de passen ertussen maken deel uit van het spektakel. Het gebergte sluit naadloos aan bij de steden eronder: we reden omhoog vanuit de vlakten die in de complete Verona-gids<\/a> staan, en de lagune uit de Veneti\u00eb-gids<\/a> ligt op twee uur rijden van de toppen, terwijl de rest van Itali\u00eb<\/a> zich ten zuiden daarvan uitstrekt.<\/p>\n