{"id":174428,"date":"2026-07-22T15:21:53","date_gmt":"2026-07-22T15:21:53","guid":{"rendered":"https:\/\/sumfinity.com\/?p=174428"},"modified":"2026-08-24T09:41:28","modified_gmt":"2026-08-24T09:41:28","slug":"polen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/sumfinity.com\/nl\/travel\/polen\/","title":{"rendered":"Polen"},"content":{"rendered":"

Polen strekt zich uit van de Oostzee in het noorden tot de Karpaten aan de zuidgrens, en de meeste van zijn historische steden liggen verspreid over de vlakten daartussen. Krakau, Warschau, Wroc\u0142aw, Pozna\u0144 en Gda\u0144sk vertegenwoordigen elk een andere eeuw uit de geschiedenis van het land, terwijl Zakopane en het Tatra-gebergte het land een alpine zuidkant geven. Voor mij is het ook familiegrond: Daria is Pools, ze heeft in Wroc\u0142aw gestudeerd en ons bedrijf heeft zijn hoofdkantoor in Warschau, dus ik fotografeer het land al ruim tien jaar.<\/p>\n

\"Krakow<\/a>
De Mariabasiliek | Krakau, Polen<\/figcaption><\/figure>\n

Krakau<\/h2>\n

Krakau was vijf eeuwen lang de koninklijke hoofdstad, en het Grote Marktplein is al sinds de aanleg in 1257 het grootste middeleeuwse stadsplein van Europa. Mijn meest productieve zonsopgang ooit vond hier plaats: door de opgebroken wolken scheen het eerste warme licht terwijl de Sint-Mariabasiliek boven het lege plein uitreikte<\/a>, en de foto\u2019s van die ene ochtend werden echte bestsellers. Sindsdien hoop ik stiekem bij elke reis op \u2018de wolken van Krakau\u2019. De twee ongelijke bakstenen torens van de basiliek hebben een duistere legende: twee broers bouwden er elk \u00e9\u00e9n, totdat degene die als eerste klaar was ervoor zorgde dat zijn broer dat nooit zou lukken.<\/p>\n

Jaren later keerde ik terug naar hetzelfde plein en legde ik de Lakenhal en de basiliek<\/a> vast bij weer een perfecte zonsopgang<\/a>, gefotografeerd met hetzelfde instapmodel van Canon waarmee ik begon. De renaissancearcades van de Lakenhal<\/a> blijven na zonsopgang misschien wel een uur lang stil, en het eerste licht dat het silhouet van de stad op de muren werpt<\/a>, is het opstaan meer dan waard. In de Mariakerk werd het gotische altaarstuk<\/a> dat Veit Stoss in de 15e eeuw maakte<\/a> \u2013 het grootste in zijn soort ter wereld \u2013 door de nazi\u2019s geroofd en na de oorlog teruggegeven. Het hele historische centrum behoorde tot de eerste twaalf UNESCO-werelderfgoedlocaties die in 1978 werden opgenomen; mijn complete gids over Krakau<\/a> behandelt de stad uitgebreid.<\/p>\n

Het Wawel-kasteel<\/h2>\n
\"Wawel<\/a>
Wawel | Krakau, Polen<\/figcaption><\/figure>\n

Wawel was eeuwenlang de residentie van de Poolse koningen, en toen ik er foto\u2019s van maakte, leerde ik iets over kaarten: afstanden in onbekende steden zijn altijd langer dan ze lijken. Ik rende door het nog donkere Krakau om de oever van de Vistula te halen voordat de schijnwerpers van het kasteel uitgingen, en zette<\/a> toen mijn statief in de riviermodder neer<\/a> voor een perfecte weerspiegeling in het rustige water. De lichten gingen uit op het moment dat ik klaar was met fotograferen.<\/p>\n

Op de binnenplaats van het kasteel staat een bronzen miniatuur van het hele complex, zo geplaatst dat het model en de echte Wawelkathedraal in \u00e9\u00e9n beeld passen<\/a>. Ik ben al sinds mijn kindertijd dol op stadsminiaturen, dus die foto maakte zichzelf.<\/p>\n

De zoutmijn van Wieliczka<\/h2>\n
\"Altar<\/a>
St. Kinga\u2019s Chapel | Wieliczka, Polen<\/figcaption><\/figure>\n

Net buiten Krakau strekt de zoutmijn van Wieliczka<\/a> zich uit over zo\u2019n 300 kilometer aan gangen op negen niveaus, die in de loop van 700 jaar zijn uitgehouwen. In het hart ervan, 101 meter onder de grond, ligt de Sint-Kinga-kapel<\/a>, een kerk van 465 vierkante meter waar de kroonluchters, het altaar en de reli\u00ebfs allemaal uit zout zijn gehouwen. Er worden nog steeds diensten, concerten en zelfs bruiloften gehouden.<\/p>\n

De rondleiding gaat snel, waardoor fotograferen een hele uitdaging is. Bij het ondergrondse zoutwatermeer<\/a> gaan de lichten alleen aan als er een groep aanwezig is, dus ik had ongeveer vijf seconden om een compositie te bedenken voordat ik een foto kon maken. Tegen het einde, in de Stanis\u0142aw Staszic-zaal<\/a>, sta je 130 meter onder de grond in een 36 meter hoge grot waar ooit een ondergrondse ballonvaart plaatsvond. Wieliczka maakt deel uit van de eerste twaalf UNESCO-werelderfgoedlocaties van Krakau uit 1978.<\/p>\n

Zakopane<\/h2>\n
\"Zakopane<\/a>
Zakopane in de winter. Een betoverende combinatie van de stralende stadslichten en met sneeuw bedekte bergtoppen bij zonsondergang.<\/figcaption><\/figure>\n

Zakopane is de winterhoofdstad van Polen: een stadje met 28.000 inwoners dat tijdens de drukste weekenden wel een kwart miljoen bezoekers trekt. De foto waar ik het meest naar had uitgekeken, kwam tot stand in de schemering, toen de lichtjes van de Krup\u00f3wki-straat, het reuzenrad en de skischansen zich op een rij vormden onder de besneeuwde Tatra<\/a> en de lucht erboven paars kleurde.<\/p>\n

Op een andere ochtend beklommen we de Guba\u0142\u00f3wka in totale duisternis, en beneden brandden de lantaarns van de stad nog terwijl op de toppen de dageraad aanbrak<\/a>. De stad trekt al sinds de 19e eeuw kunstenaars aan, toen hier de Zakopane-bouwstijl ontstond; mijn gids in Zakopane<\/a> weet er alles van.<\/p>\n

Guba\u0142\u00f3wka<\/h2>\n

Guba\u0142\u00f3wka is het balkon op de eerste rij van Zakopane, verbonden met de stad via een kabelbaan die al sinds 1938 rijdt. In de winter hebben we urenlang over de bergkam gewandeld: ik rende om de laagstaande zon<\/a> te zien die achter de Tatra-bergkam tevoorschijn kwam<\/a> voordat het licht verdween, en vond toen een open plek waar vakantiehuisjes verspreid lagen onder de verse sneeuw<\/a>, met het gebergte op de achtergrond. Vanaf de top strekt het volledige winterpanorama van Zakopane<\/a> zich uit tegen de bergen.<\/p>\n

De ontdekking van die reis was van Daria, niet van mij. Ze had het al koud en liep terug naar de kabelbaan, waar ze me een berichtje stuurde: er staat hier vlakbij een mooie kerk. Ik was er zo langsgelopen, mijn ogen strak gericht op de toppen. Het kleine houten kapelletje stond achter zijn houten lijkpoort in ongerepte sneeuw<\/a>; het was in 1961 door de familie Bachleda gebouwd als dankoffer voor het overleven van de oorlogsjaren, precies op de plek waar ze zich ooit hadden verstopt om aan de executie te ontkomen.<\/p>\n

Het Tatra-gebergte<\/h2>\n

De Tatra is het enige alpiene gebergte van Polen: zo\u2019n 60 kilometer aan bergkammen in de Karpaten die als nationaal park zijn beschermd. We beklommen de Kasprowy Wierch, 1.987 meter hoog aan de Slowaakse grens, onder een volledig bewolkte hemel, en de zon brak even door om de omliggende toppen van boven de wolken<\/a> te verlichten. Daria noemt het mijn fotografische karma; ik noem het lang genoeg daar blijven staan.<\/p>\n

In de zomer beloont hetzelfde pad je op een andere manier: op tweederde van de klim staat een houten hutje helemaal alleen in de weide van Hala G\u0105sienicowa<\/a>, en de tien kilo camera-uitrusting op mijn rug deed er ineens niet meer toe. Tijdens een winterwandeling buiten de stad leverde een plek op de kaart met de aanduiding \u2018Giewont View\u2019 precies dat op: een bevroren pad dat je blik rechtstreeks naar het kruis op de top van de Giewont leidde<\/a>, de berg die Daria nog steeds van plan is te beklimmen.<\/p>\n

Str\u0105\u017cyska-vallei<\/h2>\n

De Str\u0105\u017cyska-vallei is een rustige manier om de Tatra te verkennen: een vlak pad van 2,4 kilometer dat eindigt onder de Siklawica-waterval, en dat je vanuit het centrum van Zakopane kunt lopen. In de winter zijn de drukte verdwenen en schijnt het zonlicht door het bos in lange schaduwstrepen<\/a> over het hele pad. Vanaf een houten brug iets verderop stroomde het beekje richting de berg<\/a>, onder de sneeuw die het stadje beneden al lang niet meer had<\/a>.<\/p>\n

Die wandeling leerde me ook een goedkope les: regenbestendige laarzen zijn niet ijsbestendig. Toen het pad steiler werd, stond ik een half uur lang vast op het ijs terwijl Daria vooruit liep. Als je in de winter door de Tatra-valleien wandelt, neem dan ijspriemen mee.<\/p>\n

Wroc\u0142aw<\/h2>\n
\"Wroclaw<\/a>
De skyline van de oude binnenstad van Wroc\u0142aw bij zonsondergang<\/figcaption><\/figure>\n

In Wroc\u0142aw is Polen echt een stuk dichterbij gekomen. Daria heeft hier gestudeerd, we hebben hier vrienden, en na meer dan twaalf jaar vol bezoekjes noemen we het nog steeds onze favoriete Poolse stad. Het is de op drie na grootste stad van het land, was in 2016 Culturele Hoofdstad van Europa en is sinds 2019 een UNESCO-literatuurstad. Op een mistige ochtend fotografeerde ik vanuit onze kamer in de Sky Tower de kerktorens die uit de mist oprezen<\/a>; Daria herkende haar eigen stad niet meer.<\/p>\n

Het Marktplein is een van de grootste van Europa, en vanuit een gehuurd appartement erboven heb ik ooit \u2019s nachts een panoramafoto<\/a> gemaakt van het plein en het stadhuis,<\/a> terwijl de hoefgeluiden van paarden op de kasseien de soundtrack van drie eeuwen geleden vormden. Mijn relatie met de rechtbanken van de stad is professioneel: als fotograaf die auteursrechten handhaaft, breng ik uren door in gebouwen zoals het vestingachtige arrondissementsgerecht, gebouwd tussen 1845 en 1852<\/a>, waarvan de geschiedenis uit het nazitijdperk \u2013 met \u2018Nacht en Mist\u2019-executies \u2013 me jaren heeft gekost om onder ogen te zien in een foto. De complete gids over Wroc\u0142aw<\/a> zet alles op een rijtje.<\/p>\n

De Heksenbrug<\/h2>\n

Het mooiste uitzicht op de oude binnenstad van Wroc\u0142aw kost je 247 treden. Een smalle stenen loopbrug overspant de tweelingtorens van de Maria Magdalena-kerk, op 45 meter hoogte, en vanaf daar heb ik eindelijk mijn favoriete foto<\/a> gemaakt van de rode daken en het Marktplein bij een winterse zonsondergang<\/a>. Ik was die avond niet de enige met dat idee; het werd druk op de brug.<\/p>\n

De legende erachter is grimmig: vroeger moesten beschuldigde heksen over de relingloze richel lopen, een beproeving die niemand kon overleven. Tegenwoordig bewaken een bronzen heks en haar kat het pad<\/a>, glanzend gepoetst door kinderhandjes, met muntjes van bezoekers opgestapeld aan hun voeten boven de gloeiende daken.<\/p>\n

Ostr\u00f3w Tumski in Wroc\u0142aw<\/h2>\n

Cathedral Island is het oudste deel van Wroc\u0142aw, en de enige plek waar ik ooit heb gezien hoe een lantaarnopsteker elke avond de gaslantaarns met de hand aanstak. Het was een van mijn allereerste fotomotieven ooit: Dertien jaar lang ging het keer op keer mis, met twee verschillende camerasystemen, totdat op een dag in december alles klopte en de kathedraal en de Tumski-brug<\/a>, gehuld in kerstverlichting<\/a>, afstaken tegen de nacht<\/a>.<\/p>\n

Bij de volgende zonsopgang stond ik helemaal alleen op de brug, terwijl het gouden ochtendlicht door het versierde smeedwerk naar de twee torenspitsen van de kathedraal stroomde<\/a>. De stalen Tumski-brug<\/a>, gebouwd in 1889, stond decennialang bekend als de \u2018Brug der Geliefden\u2019 onder het gewicht van hangsloten; de sloten werden tijdens een renovatie in 2019 verwijderd, maar de romantiek bleef.<\/p>\n

De Universiteit van Wroc\u0142aw<\/h2>\n

Er zijn twee universiteitsgebouwen die me steeds weer terugtrekken naar de overkant van de Oder. Het barokke hoofdgebouw kun je het mooist fotograferen vanaf het S\u0142odowa-eiland in de schemering, wanneer de sierlijke gevel goudkleurig oplicht boven zijn eigen weerspiegeling<\/a> en het eiland volstroomt met studenten die het meest gefotografeerde gebouw van de stad opzettelijk negeren. Het was een van de vaste plekjes van Daria en mij, waardoor elke terugkeer een beetje voelt als thuiskomen.<\/p>\n

De andere plek is het voormalige klooster van Sint-Vincentius en Sint-Jakobus, rond 1240 gesticht door hertog Hendrik II de Vrome, in barokstijl herbouwd nadat de franciscanen waren vertrokken, en verwoest tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daria studeerde in dit complex, en op een avond, na de mooiste zonsondergang die ik ooit boven de stad had gezien, legde ik de gotische toren<\/a> vast tegen het laatste paarse licht<\/a> vanaf de overkant van de straat.<\/p>\n

Verder naar het oosten staat de Centennial Hall van Max Berg, sinds 2006 op de UNESCO-werelderfgoedlijst, met daarvoor de multimediafontein Hala Stulecia<\/a>, de grootste in zijn soort in Polen. Mijn enige bruikbare foto ervan stamt uit mijn eerste jaar of twee als fotograaf, want bij elk later bezoek kwam er iets tussen, zoals bouwwerkzaamheden of sluitingen, en in juni 2026 werd de fontein letterlijk door de bliksem getroffen. Ik heb het oude bestand opnieuw bewerkt met de vaardigheden die ik nu heb. De les blijft: stel het maken van die foto niet uit.<\/p>\n

Pozna\u0144<\/h2>\n
\"The<\/a>
Het Oude Marktplein in Pozna\u0144 met het stadhuis en de lakenhal<\/figcaption><\/figure>\n

Pozna\u0144 noemt zichzelf de bakermat van de Poolse staat, en die bewering klopt wel. Het Oude Marktplein heeft zijn 13e-eeuwse vorm behouden, omringd door koopmanshuizen die elk in een eigen kleur zijn geschilderd<\/a>; de smalle en brede huizen laten nog steeds zien wie er eeuwen geleden met wiens weduwe trouwde. Midden op het plein staat het renaissancistische stadhuis<\/a>, waar elke dag om 12 uur 's middags twee mechanische geiten<\/a> vanuit de toren met hun hoorns tegen elkaar stoten<\/a> \u2013 ter nagedachtenis aan een kok wiens ontsnapte avondeten zijn carri\u00e8re redde. Het ritme van het plein loopt van de rustige ochtend tot een nachtleven dat tot twee uur 's nachts rond het stadhuis bruist<\/a>; op dat uur werkte alleen mijn sluiter nog. Er staat nog meer in mijn gids over Pozna\u0144<\/a>, zoals de barokke Fara-kerk<\/a> met zijn spookverhaal over het orgelbalkon.<\/p>\n

De kathedraal van Pozna\u0144<\/h2>\n

Ostr\u00f3w Tumski, het kathedraaleiland van Pozna\u0144 aan de Warta, is de plek waar de Poolse geschiedenis begint: prins Mieszko I werd hier in 966 gedoopt, de gebeurtenis die Polen in het christelijke Europa bracht. De eerste kathedraal verrees in 968, en op de vloer staan nog steeds de namen van de eerste heersers<\/a>, wier stoffelijke resten rusten in de Gouden Kapel<\/a>, een 19e-eeuws heiligdom dat werd gebouwd toen Polen van de kaart was verdwenen, om de Polen aan hun gouden tijdperk te herinneren.<\/p>\n

Je bereikt het eiland via de Bisschop-Jordan-brug<\/a>, vernoemd naar de eerste bisschop van Polen. Op een grijze, sombere dag werkte het roodgeschilderde staal op mijn camera zoals rood dat altijd doet.<\/p>\n

De kastelen van Pozna\u0144<\/h2>\n

Pozna\u0144 heeft twee kastelen uit tegenovergestelde periodes van zijn geschiedenis. Het Koninklijk Kasteel<\/a> op de Przemys\u0142-heuvel werd in de 13e eeuw gebouwd door Przemys\u0142 II, de hertog die Polen kortstondig herenigde voordat hij een jaar na zijn troonsbestijging werd vermoord; het werd na verwoestingen tijdens de oorlog herbouwd en herbergt nu een museum. Het Keizerlijk Kasteel<\/a>, gebouwd in 1910 voor keizer Wilhelm II, is sindsdien door elk regime een andere bestemming gegeven en herbergt tegenwoordig bioscopen en musea; op een hete zondag vonden we de tuinen ervan de beste schaduwplek van de stad.<\/p>\n

Uit hetzelfde keizerlijke tijdperk stamt het Grote Theater<\/a>, dat met zes Ionische zuilen onder een Pegasus aan het park grenst, en de Adam Mickiewicz-universiteit<\/a> zorgt ervoor dat er 37.000 studenten in de stad wonen; aan de partneruniversiteit in Frankfurt an der Oder heb ik gestudeerd, waardoor Pozna\u0144 voor mij als een soort neefstad voelt.<\/p>\n

Warschau<\/h2>\n
\"The<\/a>
De skyline van Warschau bij zonsondergang | Warschau, Polen<\/figcaption><\/figure>\n

Warschau is mijn werkplek in Polen: ons PhotoClaim-kantoor zit hier, dus ik kom er steeds weer terug met een camera in mijn tas. Het stadsgezicht dat ik wilde vastleggen, kostte me zes jaar, van idee tot foto. Ik had in 2014 al opgemerkt dat er \u00e9\u00e9n hotel precies tegenover het Paleis van Cultuur en Wetenschap ligt; PhotoPills vertelde me dat de zon alleen midden in de zomer precies achter het paleis ondergaat. Dankzij een bruiloftsuitnodiging voor het laatste weekend van juni kwamen we eindelijk in die kamer terecht, en de zon ging precies achter de torenspits van het paleis onder<\/a> terwijl de wolkenkrabbers eromheen in vuur en vlam stonden.<\/p>\n

Het Paleis van Cultuur en Wetenschap<\/a> zelf, Stalins \u2018cadeau\u2019 uit 1955, verdeelt de stad tot op de dag van vandaag; de lokale bevolking grapt wel eens dat het terras op de 30e verdieping het mooiste uitzicht van Warschau biedt, omdat het de enige plek is waar je het paleis niet kunt zien. Vlakbij vertelt het Copernicus-monument<\/a> een verhaal over het verzet tijdens de oorlog: de plaquettes werden in 1942 teruggehaald van de bezetters, en in het Presidentieel Paleis<\/a> vond in 1818 het eerste openbare concert plaats van de achtjarige Chopin, evenals de Ronde Tafel-besprekingen die een einde maakten aan het communistische bewind. Mijn gids over Warschau<\/a> geeft een goed beeld van de hoofdstad.<\/p>\n

Gda\u0144sk en Sopot<\/h2>\n

De Baltische kust laat een heel ander Polen zien. In Gda\u0144sk beleefde ik tien minuten vol drama: de wolken zorgden voor een vurige zonsondergang boven de oever van de Mot\u0142awa, waarna ze openbraken in een stortbui. Op de foto torent de \u017buraw, de grootste middeleeuwse havenkraan van Europa, uit boven twee mannen die vanaf de trap aan het vissen zijn<\/a>, en dat kleine grasje in het water is helemaal geen grasje, maar gewoon drijfafval dat een boot net weg wilde slepen.<\/p>\n

Twintig minuten verderop langs de kust loopt de houten pier van Sopot<\/a> een halve kilometer de baai in; de langste in zijn soort in Europa en de klassieke promenade van deze Poolse badplaats.<\/p>\n

De Vredeskerk in \u015awidnica<\/h2>\n

Op een uurtje rijden van Wroc\u0142aw staat een kerk die gebouwd is onder omstandigheden die erop gericht waren dat het mis zou gaan: buiten de stadsmuren, alleen van hout, klei en stro, en binnen \u00e9\u00e9n jaar. De 17e-eeuwse lutheranen van \u015awidnica hebben hem toch gebouwd, met ruimte voor 5.500 mensen. Binnen zijn<\/a> alle beschilderde galerijen, het portaal en de grote preekstoel van hout<\/a>; het is<\/a> een van de slechts twee overgebleven kerken van dit type, die in 2001 door UNESCO zijn opgenomen in de lijst van Vredeskerken in Jawor en \u015awidnica<\/a>.<\/p>\n

Ik fotografeerde \u2018m nog voordat ik een statief had; ik lag half op de grond om de camera stil te houden. Ondertussen werd Daria, in een rode jurk die toevallig perfect bij het interieur paste, aangesproken door een crew van National Geographic voor hun eigen fotoshoot. Ik had alleen graag hun statief willen lenen.<\/p>\n

Fotograferen in Polen<\/h2>\n

Polen beloont dezelfde discipline als overal, maar dan kouder. Mijn beste foto\u2019s uit Polen heb ik bij zonsopgang gemaakt: de wolken boven Krakau, het lege Rynek, de sprint naar de schijnwerpers van Wawel, de lantaarns van Zakopane vanaf een donkere heuvel. De uitzonderingen bevestigen de regel van het plannen: de compositie in Warschau zat al zes jaar in mijn hoofd en twee jaar in PhotoPills voordat de lucht op een avond in juni meewerkte.<\/p>\n

En de tegenovergestelde les is de fontein in Wroc\u0142aw: de foto die je uitstelt, bestaat straks misschien niet meer, door renovatie, sluiting of letterlijk een blikseminslag. Als het licht er is, maak dan die foto.<\/p>\n

Wanneer naar Polen gaan<\/h2>\n

De steden zijn het hele jaar door in bedrijf, maar ze verdelen de seizoenen onder elkaar. De winter is voor Zakopane en de Tatra, voor de met kerstverlichting versierde bruggen van Wroc\u0142aw en voor de lege paden in de valleien waar je bergschoenen met spikes nodig hebt. De zomer opent de hoge Tatra-routes en brengt de enige weken waarin de zon achter het paleis van Warschau ondergaat; het is ook het seizoen van de avonden op het S\u0142odowa-eiland en de late nachten op het marktplein in Pozna\u0144.<\/p>\n

De lente en de herfst zijn het compromis voor fotografen: mist boven Wroc\u0142aw bij zonsopgang, stormlicht aan de Oostzee en pleinen die vroeg genoeg leeglopen om je statief op te zetten. In december vind je in bijna elke oude binnenstad kerstmarkten.<\/p>\n