Door de vormen van de bomen in het laurierbos gaven de Anaga-bergen ons het gevoel dat we midden in het bos uit Grimm’s Roodkapje zaten. Een andere keer kwamen we terecht in een klein, afgelegen dorpje dat zich uitstrekte over de altijdgroene berghellingen en bijna leek op een oude Maya-beschaving.
Dat gebeurde net nadat we waren omringd door waterdruppels die opspatten door de sterke golven van de Atlantische Oceaan, die tegen de gigantische rotsen van de noordkust van het eiland sloegen. En dat allemaal nadat we nog maar een klein deel van deze bergketen hadden gezien.
Anaga-gebergte – wandelen in de wolken
Heb je er ooit van gedroomd om in een nevelwoud te zijn? Je weet wel, zoals in films, wanneer een jungle plotseling in mist gehuld raakt en de held elke schaduw tussen de bomen in de gaten houdt? We dachten altijd dat je minstens tot in Zuid-Amerika moest reizen om zo'n bos te vinden. Wat waren we verrast toen we ontdekten dat onze wandeling van een paar uur in het Anaga-gebergte ten noorden van Tenerife zo'n wandeling in de wolken zou zijn, die bij het minste zuchtje wind verdween en weer tevoorschijn kwam.
We hadden de tocht naar het Anaga-gebergte al een tijdje gepland en hadden de paden en de plekken die we konden bezoeken goed uitgezocht. De winter is niet de beste tijd om daar te gaan wandelen zonder gedegen kennis van de paden, die modderig en steil kunnen zijn. Geïnspireerd door de foto’s van het laurierbos, dat eruitziet als het bos uit Grimm’s Roodkapje, vonden we een wandelpad dat ons mee zou nemen naar zo’n sprookje.
Het Anaga-gebied behoort tot het UNESCO-wereldnetwerk van biosfeerreservaten. Het gebied is ontstaan door een vulkaanuitbarsting van 7 tot 9 miljoen jaar geleden. Het bijzondere aan deze plek is het laurierbos, dat miljoenen jaren geleden op het supercontinent Gondwana is ontstaan en waarvan er wereldwijd nog maar een paar van dit soort plekken over zijn. Tegenwoordig herbergt deze locatie diverse inheemse dieren en planten.
De wegen zijn daar uitzonderlijk, net als het verhaal. Het plezier begint pas echt als je de wandelpaden neemt en die bergen beklimt. Het Anaga-gebergte reikt op de hoogste punten tot 600 meter boven zeeniveau, dus we dachten dat het geen enorme uitdaging zou zijn om een paar uur te wandelen, zelfs als de weersomstandigheden niet optimaal waren. We vonden een paar wandelroutes op een app en waren goed uitgerust met wandelschoenen en regenjassen.
We begonnen in een plaatsje genaamd Vega de la Mercedes, dat in het begin leek op elk willekeurig Europees bos. Maar hoe dieper het pad ons de bergen in leidde, hoe meer fantastisch gevormde bomen er voor onze ogen verschenen. De gebogen stammen en hangende takken wekten de indruk dat ze duizenden jaren oud waren. Op een gegeven moment merkten we dat we omringd waren door mist, vlak nadat we de wind in de boomkruinen hadden gehoord en nog in het zonlicht stonden. Dit was geen mist – we liepen in de wolken! Nico was zo gefascineerd door deze natuurlijke openbaring, dat we bijna een uur lang alleen maar foto’s maakten van paden die in de wolken verschenen en weer verdwenen.
We ontdekten elk uur nieuwe soorten bossen, nieuwe uitzichten over de bergen en nieuwe planten. We kregen echter niet alleen een adrenalinekick door de natuur, maar ook door een paar ongelukjes onderweg. Het is soms lastig om steile paden af te dalen of te beklimmen als de grond constant nat is.
Op een gegeven moment hadden we het “briljante” idee om onze weg naar beneden naar de stad, waar we de auto hadden achtergelaten, in te korten en een kortere route te nemen die onze app voorstelde. We konden ons niet herinneren ooit in ons leven een steilere helling te hebben bewandeld dan deze – we moesten met handen en voeten naar beneden. Uiteindelijk gleden we allebei naar beneden met onze zware camerarugzak op. Gelukkig konden we net voor de afgrond stoppen en raakte er niets van Nico’s uitrusting beschadigd. De blik naar beneden overtuigde ons ervan om weer omhoog te klimmen en een vrij lang, maar veel veiliger pad te nemen.
We moesten om onszelf lachen toen we de stad beneden bereikten. We zagen eruit alsof we net uit een modderbad kwamen. Maar wat nog erger was: we hadden honger na urenlang lopen. Dus moesten we uiteindelijk naar een restaurant in dit dorp en zagen we er niet al te, hmm… representatief uit. Ondanks de lastige paden waren we zo onder de indruk van de schoonheid en natuurlijke diversiteit van deze plek, dat we besloten om hier steeds weer terug te komen – in ieder geval als we met pensioen zijn.
Benijo/La Roca en het stadje Taganana
Op een andere dag voelden we de neiging om het noordelijke deel van het Anaga-gebergte te ontdekken. Er was een bepaalde plek die Daria wilde bezoeken, genaamd “Taganana”. Het lijkt een beetje op een stadje uit de Maya-beschaving, genesteld in altijdgroene bergen. De felgekleurde muren van de vierkante huizen stonden in schril contrast met de diepgroene en grijze bergen.
Het was niet alleen de indruk van een afgelegen plek – het was ook moeilijk te bereiken. Om dit dorp te zien, moesten we een weg nemen die bijna helemaal door de bergen liep en zo bochtig was dat hij soms 180 graden naar links of rechts draaide, een paar keer in slechts een paar kilometer. Maar het was het waard. De rust en majesteit van deze plek kalmeerden onze zenuwen na deze gekke rit op en neer.
Vrijwel direct achter dit dorp lagen het Benijo-strand en La Roca. De plek waar Nico van droomde in zijn fotografische visie. Het is de noordkust van Tenerife. De hellingen van de bergen houden daar plotseling op en torenen hoog boven het strand met zwart zand (vulkaanresten) uit. Wat ons echter het meest fascineerde, waren de gigantische rotsen die voor onze ogen uit de oceaan opdoemden, zodra we de trap vanaf de heuvel naar de kust afdaalden.
De enorme golven beukten ertegenaan en lieten parels van water in de lucht achter. We moesten schreeuwen om elkaar te kunnen horen vanwege het lawaai, en we konden ons niet voorstellen hoe iemand hier zou kunnen zwemmen… Voor Nico was het echter een fotografisch paradijs en een nieuwe uitdaging, aangezien hij nog niet zo vaak foto’s had gemaakt vanaf zo’n rotsachtige kust, waar het water gewoon voor de lens opspatte.
Het Anaga-gebergte was een van de redenen waarom we verliefd werden op Tenerife. Die ruige, oeroude natuur, gecombineerd met uitzichten op pittoreske dorpjes die deden denken aan oude Zuid-Amerikaanse culturen, was adembenemend, elke paar kilometer die we met de auto of te voet aflegden. De wegen in het Anaga-gebergte gaven ons soms een beetje hoogtevrees, maar ze waren ook een avontuur. Wat ons echter het meest raakte, was dit gevoel van rust, dicht bij de natuur en haar oorsprong.
