Κάποτε μου είπαν ότι αυτή η φωτογραφία θα ήταν ιδανική για να συνοδεύσει μια προσφορά ασφάλειας ζωής και, ειλικρινά, όταν την κοίταξα, κατάλαβα ότι υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτό. Αν και συνήθως δεν τραβάω τέτοιες φωτογραφίες, για κάποιο λόγο δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να τη μοιραστώ μαζί σας.
Την ημέρα της επετείου του γάμου μας, οδηγήσαμε μέχρι τα βουνά της Αναγκά στην Τενερίφη. Μετά από μια μέρα πεζοπορίας στο βουνό, ήμασταν πεινασμένοι και έτσι κατευθυνθήκαμε προς την πλησιέστερη πόλη για να φάμε κάτι. Αυτή ήταν η Μπαχαμάρ, μια περιοχή γνωστή για τις ανοιχτές πισίνες της, που γεμίζουν με νερό από τα κύματα της θάλασσας.
Τα κύματα εκείνη τη συγκεκριμένη μέρα ήταν τεράστια. Τα παρακολουθούσαμε με δέος, γοητευμένοι από τους ρυθμούς που αντικατόπτριζαν από τη θέα του εστιατορίου μας. Σε αυτό το εστιατόριο βρισκόταν επίσης μια νεαρή οικογένεια που έφυγε μαζί μας. Καθώς περπατούσα γύρω από τις ανοιχτές πισίνες κατά το ηλιοβασίλεμα, είδα μια οικογένεια να στέκεται κάτω από τον φάρο του Bajamar.
Φαινόταν να μην τους επηρεάζει καθόλου το ύψος των κυμάτων που έσκαγαν πίσω τους. Σε μια στιγμή, ο πατέρας σήκωσε τον γιο του ψηλά στον αέρα. Ήταν μια από εκείνες τις μαγικές στιγμές που απαιτούσαν να απαθανατιστεί αμέσως. Αφού τράβηξα αυτή τη φωτογραφία, εξαφανίστηκαν από την αποβάθρα.
